Meer nummers van Deys
Meer nummers van Foux
Meer nummers van TONY2000
Beschrijving
Componist: Daniel Popek
Componist: Antoni Kochanowski
Componist: Antoni Karczewski
Tekstschrijver: Dawid Czerwiak
Songtekst en vertaling
Origineel
Znowu nie widzę nic poza tym. Cera.
Empatia minus dziesięć, trochę apatyczny. Ty lubisz moją bladą skórę, kiedy marzniesz przy niej.
Ja parzę kawę w takie zimowe dni jak teraz. Jeszcze nie wstałaś, ja nie spałem.
Znowu noc mnie zżera. Mam w sobie tyle ładu i porządku co przedszkola.
Lecą stare piosenki, jakby wszystkie były o nas. Zapęślę na kreskówki, to mi wyłącza umysł.
Kupiłem kilka retro konsol. PS nie ma duszy. Te graty w kawalerce skanują mi części ciała.
Mam kino gwizdką z góry, co mi wzywa psyna kwadrat.
To mój dziewiąty kwadrat, nadal nie mam z tego kąta. Codziennie myślę o podróżach.
Nie widziałem słońca praktycznie wcale, spoza dołka Europy brudu.
Dzieciństwo mam na VHS-ach, mi dewą z szumu. Wywodzę się z glitch'ów, trzasków, adaptera taty.
Typie, twenty seven club. Tamci idole dziś umierali.
A tobie dalej zimno przy mojej bladej skórze i przykro mi, że nie uśmiecham się jak serial.
A tobie dalej trudno i nie mam żadnych złudzeń. Ciężko ci będzie przy mnie wytrwać, cera trwa.
A tobie dalej zimno przy mojej bladej skórze i przykro mi, że nie uśmiecham się jak serial.
A tobie dalej trudno i nie mam żadnych złudzeń.
Ciężko ci będzie przy mnie wytrwać, cera trwa.
Nadzwyczajnie chowasz się pod kocem w najszybsze place dni, tak jakby jego welur miał ci załagodzić ich sznyt.
I znowu kilka małych kłamstw we mnie. Obrało cię jak film o hi-hats.
Miałem od począć samotność i dość spiko mnie przerosła. Patrzy na mnie z góry jak macocha w bezbronnego chłopca.
I ta piąta roku pora, przyjdzie z każdym się zapoznać, gdy na drzewach kwitną pętle, a asfalt się obrysować. A ty dalej marzniesz przy moich odpałach po wódzie.
Jestem ukrytą klatką w napisach końcowych, cytuję.
Moje powroty do domu bez kluczy z najdłuższych dróg, to wybrakowane ego, krzyk o pomoc i grunt.
W głowie kosę noszę, nie trafiła na kamienie znów. Nas dwoje, a nastroje bolesne jak poród.
Nas dwoje, a nastroje bolesne jak poród.
Nas dwoje, a nastroje bolesne jak. . .
A tobie dalej zimno przy mojej bladej skórze i przykro mi, że nie uśmiecham się jak serial. A tobie dalej trudno i nie mam żadnych złudzeń.
Ciężko ci będzie przy mnie wytrwać, cera trwa.
A tobie dalej zimno przy mojej bladej skórze i przykro mi, że nie uśmiecham się jak serial.
A tobie dalej trudno i nie mam żadnych złudzeń.
Ciężko ci będzie przy mnie wytrwać, cera trwa.
Nederlandse vertaling
Nogmaals, verder kan ik niets zien. Teint.
Empathie min tien, een beetje apathisch. Je houdt van mijn bleke huid als je ernaast bevriest.
Koffie zet ik op winterdagen zoals nu. Je bent nog niet wakker, ik heb niet geslapen.
De nacht eet mij weer op. Ik heb net zoveel orde en orde als de kleuterschool.
Oude liedjes spelen alsof ze allemaal over ons gaan. Ik ga dol zijn op tekenfilms, het zet mijn gedachten af.
Ik heb een paar retro-consoles gekocht. PS het heeft geen ziel. Deze dingen in het studio-appartement scannen mijn lichaamsdelen.
Ik heb een bioscoop met een fluitje van bovenaf, dat mij hondenvierkant noemt.
Dit is mijn negende vierkant, ik heb er nog steeds geen goede hoek op. Ik denk elke dag aan reizen.
Ik zag vrijwel helemaal geen zon, buiten de bodem van de Europese modder.
Mijn jeugd speelt zich af op VHS, ik ben kapot van lawaai. Ik kom uit glitches, knallen, papa's adapter.
Jongens, zevenentwintig club. Die idolen stierven vandaag.
En je hebt het nog steeds koud naast mijn bleke huid en het spijt me dat ik niet lach zoals in de show.
En het is nog steeds moeilijk voor jou en ik maak me geen illusies. Het zal moeilijk voor je zijn om bij mij te blijven, mijn huidskleur blijft behouden.
En je hebt het nog steeds koud naast mijn bleke huid en het spijt me dat ik niet lach zoals in de show.
En het is nog steeds moeilijk voor jou en ik maak me geen illusies.
Het zal moeilijk voor je zijn om bij mij te blijven, mijn huidskleur blijft behouden.
Op de warmste dagen verstop je je onder de deken, alsof het fluweel je humeur zou verzachten.
En weer een paar leugentjes in mij. Het kwam over als een film over hi-hats.
Het was de bedoeling dat ik vanaf het begin eenzaam zou zijn, maar dat werd mij te veel. Ze kijkt op mij neer zoals een stiefmoeder op een weerloze jongen neerkijkt.
En deze vijfde keer van het jaar zal voor iedereen bekend zijn, wanneer de lussen aan de bomen bloeien en het asfalt zichtbaar wordt. En je zit nog steeds ijskoud naast mijn drankjes.
Ik ben de verborgen kooi in de aftiteling, citaat.
Mijn thuiskomst zonder sleutels van de langste wegen is een gebrekkig ego, een schreeuw om hulp en grond.
Ik draag een zeis in mijn hoofd, hij raakte de stenen niet meer. We zijn met zijn tweeën en onze stemmingen zijn net zo pijnlijk als een bevalling.
We zijn met zijn tweeën en onze stemmingen zijn net zo pijnlijk als een bevalling.
We zijn met zijn tweeën en onze stemming is pijnlijk. . .
En je hebt het nog steeds koud naast mijn bleke huid en het spijt me dat ik niet lach zoals in de show. En het is nog steeds moeilijk voor jou en ik maak me geen illusies.
Het zal moeilijk voor je zijn om bij mij te blijven, mijn huidskleur blijft behouden.
En je hebt het nog steeds koud naast mijn bleke huid en het spijt me dat ik niet lach zoals in de show.
En het is nog steeds moeilijk voor jou en ik maak me geen illusies.
Het zal moeilijk voor je zijn om bij mij te blijven, mijn huidskleur blijft behouden.