Meer nummers van VovaZiLvova
Meer nummers van Morphom
Beschrijving
Zanger: VovaZiLvova
Zanger: Morphom
Producent, tekstschrijver: Володимир Парфенюк
Mixing Engineer, Producer, Mastering Engineer, Componist Tekstschrijver: Станіслав Чорний
Componist Tekstschrijver: Роман Черенов
Componist: Андрій Вдовиченко
Songtekst en vertaling
Origineel
Часом вдивляюся в далину, вищу зірок і синього неба.
Та щоб побачити крізь стіну, вчуся дивитись всередину себе.
Вчуся бачити красу там, де спершу її не видко.
Вчуся бачити правду там, де спершу лиш білі нитки. Вчуся бачити не тільки те, що видно на поверхні.
Вчуся бачити невпевненість кожного, хто є зверхній.
Вчуся бачити нещодавніх безтурботних дітей у обличчях понівечених, а тому прикрих людей.
Кожен з них колись був янголятком, як усі діти. Тепер свої дорослі пекла не знаємо, де подіти.
Вчуся бачити у своїх дітях дорослих майбутніх, що так досконало навчають мене бути присутнім тут і зараз.
Цей коштовний подарунок, на який злюся, коли шкодую за минулим чи майбутнього боюся.
Вчуся бачити більшу картину, де бачу лиш частину, аби знати і дякувати, а не страждати без зупину. Кажуть, біль неминучий, та страждання не обов'язкове.
Вчуся ширити цю істину, загорнуту в слово.
Часом вдивляюся в далину, вищу зірок і синього неба.
Та щоб побачити крізь стіну, вчуся дивитись всередину себе.
Вчуся бачити красу в собі, коли її не видно, коли сам себе ненавиджу, коли сам собі огидний, коли здається, що сам себе вже не переможу.
Вчуся бачити, що інші змогли, значить, і я зможу. Вчуся бачити і надихатись, і інших надихати.
Вчуся бачити в кожній людині сестру або брата.
Вчуся бачити, що подорож ця глибше, ніж я знав. Вчуся бачити наслідки того, що мілко тирнав.
І вчуся бачити, що, окрім як пробачити, ми собі навряд чи чимось більшим зможемо віддячити.
Не для когось, не для них.
Не тому, що гнів - це гріх, а тому, що найбільше світла є завжди в нас самих, так само, як і темряви.
Вчуся бачити і пам'ятати: вона завжди на відстані мого наміру обирати, хто я і з ким я.
І особливо, коли все остогидло, вчуся бачити світло і бути світлом.
Часом вдивляюся в далину, вищу зірок і синього неба.
Та щоб побачити крізь стіну, вчуся дивитись всередину себе.
Nederlandse vertaling
Soms kijk ik in de verte, boven de sterren en de blauwe lucht.
Maar om door de muur heen te kijken, leer ik in mezelf te kijken.
Ik leer schoonheid zien waar het eerst niet zichtbaar is.
Ik leer de waarheid te zien waar er eerst alleen maar witte draden waren. Ik leer niet alleen te zien wat zichtbaar is aan de oppervlakte.
Ik leer de onzekerheid zien van iedereen die superieur is.
Ik leer recente zorgeloze kinderen te zien in de gezichten van misvormde en daarom zielige mensen.
Ieder van hen was ooit een engeltje, zoals alle kinderen. Nu weten we niet waar we onze volwassen hellen moeten laten.
Ik leer toekomstige volwassenen in mijn kinderen te zien, die mij zo perfect leren hier en nu aanwezig te zijn.
Dit kostbare geschenk waar ik boos op word als ik spijt heb van het verleden of bang ben voor de toekomst.
Ik leer het grotere geheel te zien, waar ik slechts een deel zie, te weten en te bedanken, en niet te lijden zonder te stoppen. Ze zeggen dat pijn onvermijdelijk is, maar lijden is niet noodzakelijk.
Ik leer deze waarheid verpakt in woorden te verspreiden.
Soms kijk ik in de verte, boven de sterren en de blauwe lucht.
Maar om door de muur heen te kijken, leer ik in mezelf te kijken.
Ik leer schoonheid in mezelf te zien als die niet zichtbaar is, als ik mezelf haat, als ik walg van mezelf, als het lijkt alsof ik mezelf niet kan verslaan.
Ik leer in te zien dat anderen het ook hebben kunnen doen, dus ik kan het ook. Ik leer zien en geïnspireerd worden, en anderen inspireren.
Ik leer in ieder mens een zuster of een broer te zien.
Ik leer in te zien dat deze reis dieper is dan ik wist. Ik leer de consequenties zien als ik oppervlakkig ben.
En ik leer in te zien dat we, afgezien van vergeving, onszelf nauwelijks met iets anders kunnen bedanken.
Voor niemand, niet voor hen.
Niet omdat woede een zonde is, maar omdat het grootste licht altijd in onszelf zit, evenals de duisternis.
Ik leer zien en onthouden: zij staat altijd op afstand van mijn voornemen om te kiezen wie ik ben en met wie ik ben.
En vooral, als alles is afgekoeld, leer ik het licht te zien en het licht te zijn.
Soms kijk ik in de verte, boven de sterren en de blauwe lucht.
Maar om door de muur heen te kijken, leer ik in mezelf te kijken.