Meer nummers van Smoky Mo
Beschrijving
Uitgebracht op: 23-12-2025
Songtekst en vertaling
Origineel
Делить это чувство я не обязан ни с кем, абсолютно ни с кем.
Прямо сейчас я завидую только себе и еще раз себе.
Делить это чувство я не обязан ни с кем, абсолютно ни с кем. Прямо сейчас я завидую только себе и еще раз себе.
Пчелы-убийцы, пробуем их мед. Хм! Провожая закаты, мы уже монстры на этом корте. Хм!
Мы уже по ДНК все так, эй. Ну и где я собрался? Скользим не спеша по центру Москвы.
Восемь красных брикетов в байкпаке, Шамиль на связи, братишка, усидел в гнезды и мечтали о бабках. И вот они в наших карманах, на наших счетах.
Да, мы повязаны, близкие связи. Мы так живем, по-другому никак. И да, я охотник за дофамином.
Ля вида лога, прости меня, мам.
Они нагоняют в интернете хуйню, я за лучшую жизнь макалом в стакан. Следующий тост за убийц лириков. Мне плевать, посмотри мимика.
Фейсом в пол, там была индика. Первые альбомы, там уже клиника.
Рано взрослел, бедность под боком. От перспектив там веяло моргом.
Точно не знаю, как выжил, но следующий -тост я скажу за братишку из Конго. -Помни себя с миром, брат!
Недавно видел твоего малого в криминальных сводках.
Со мной ща малая, на ней из одежды лишь моя футболка. Матрица чаще троит, я все еще свеж, факел в руке.
Малая похожа на Беллу, ходит, и сейчас я завидую только себе.
Делить это чувство я не обязан ни с кем, абсолютно ни с кем.
Прямо сейчас я завидую только себе и еще раз себе. Делить это чувство я не обязан ни с кем, абсолютно ни с кем.
Прямо сейчас я завидую только себе и еще раз себе.
Nederlandse vertaling
Ik hoef dit gevoel met niemand te delen, absoluut met niemand.
Op dit moment ben ik alleen maar jaloers op mezelf en mezelf.
Ik hoef dit gevoel met niemand te delen, absoluut met niemand. Op dit moment ben ik alleen maar jaloers op mezelf en mezelf.
Killerbijen, laten we hun honing proberen. Hm! Als we de zonsondergangen zien, zijn we al monsters op dit veld. Hm!
We zijn al zo door DNA, hé. Dus waar ga ik heen? Langzaam glijden we door het centrum van Moskou.
Acht rode briketten in een bikepack, Shamil heeft contact, broer, zat in zijn nest en droomde van geld. En hier zitten ze in onze zakken, op onze rekeningen.
Ja, we zijn verbonden, nauwe banden. Dit is hoe wij leven, er is geen andere manier. En ja, ik ben een dopamine-jager.
La vida loga, vergeef me, mama.
Ze praten onzin op internet, ik drink een glas voor een beter leven. De volgende toast is op de moordenaars van tekstschrijvers. Het maakt mij niet uit, kijk naar de gezichtsuitdrukkingen.
Met het gezicht naar de vloer lag indica. Van de eerste albums is daar al een clinic.
Ik ben vroeg opgegroeid, de armoede was nabij. De vooruitzichten daar roken naar een mortuarium.
Ik weet niet precies hoe ik het heb overleefd, maar de volgende toost die ik uitbreng is op mijn broer uit Congo. -Rust in vrede, broer!
Ik zag je man onlangs in misdaadrapporten.
Er is een klein meisje bij mij, ze draagt alleen mijn T-shirt. De matrix verdrievoudigt vaker, ik ben nog fris, een fakkel in mijn hand.
De kleine lijkt op Bella, ze loopt, en nu ben ik alleen maar jaloers op mezelf.
Ik hoef dit gevoel met niemand te delen, absoluut met niemand.
Op dit moment ben ik alleen maar jaloers op mezelf en mezelf. Ik hoef dit gevoel met niemand te delen, absoluut met niemand.
Op dit moment ben ik alleen maar jaloers op mezelf en mezelf.