Meer nummers van Vincent Lima
Beschrijving
Opnametechnicus, producer, mengingenieur: Jack Riley
Componist Tekstschrijver, Zanger: Vincent Lima
Masteringingenieur: James Krausse
A&R: Richard Cohen
A&R: Jacqueline Winkler
Aand coördinator: Gloria Jozwicki
Aan en beheerder: Gabrielle Rosen
Songtekst en vertaling
Origineel
My breath gets caught across the window.
The fall was brief, the trees got weak, we're all so used to letting go now.
But I'll admit I've been ungrateful, 'cause they've been summarizing things.
You can't just summarize these things.
The snow falls, have you moved on? Why can't we stay?
Why can't we stay long? When the leaves die, did the trees cry?
Why can't we stay here?
I know my way around this place, you see.
I've smiled here in the winter and I've cried here in the spring.
There's nothing in this world that doesn't someday have to leave.
I've lost track of my inner child, I won't lose inner peace.
The seasons fold and now it's April.
A touch of heat and I just sleep, and now I'm scared to be too stable.
But life speeds up each time the bell tolls.
The flowers bloom, it should be you that sees the beauty reawaken.
The trees grow, now we're so tall.
Why can't we stay? Why can't we stay long?
When the bird cries, can it still fly?
Why can't we stay?
I know my way around this place, you see.
I've smiled here in the winter and I've cried here in the spring.
There's nothing in this world that doesn't someday have to leave.
I've lost track of my inner child, I won't lose inner peace.
So if you go, my darling, I'll keep a piece with me.
And I saw you in the snow.
The traumas kept me in in the cold.
I wonder if the drummer knows, that while he plays, the world gets old.
I swear I see you in the trees.
I hear it rains when summer breathes.
I still love who I thought you'd be.
Oh, there's never been much foliage in grief.
I'm calling out now, I'm calling out now, I'm calling out, my love.
Nederlandse vertaling
Mijn adem stokt door het raam.
De val was van korte duur, de bomen werden zwak, we zijn er nu allemaal zo aan gewend om los te laten.
Maar ik geef toe dat ik ondankbaar ben geweest, omdat ze de zaken hebben samengevat.
Je kunt deze dingen niet zomaar samenvatten.
De sneeuw valt, ben je verder gegaan? Waarom kunnen we niet blijven?
Waarom kunnen we niet lang blijven? Toen de bladeren afsterven, huilden de bomen dan?
Waarom kunnen we hier niet blijven?
Ik weet de weg hier, zie je.
Ik heb hier in de winter geglimlacht en in de lente gehuild.
Er is niets in deze wereld dat niet op een dag zal moeten vertrekken.
Ik ben mijn innerlijke kind uit het oog verloren, ik zal de innerlijke rust niet verliezen.
De seizoenen vouwen en nu is het april.
Een beetje warmte en ik slaap gewoon, en nu ben ik bang om te stabiel te zijn.
Maar het leven versnelt elke keer dat de bel luidt.
De bloemen bloeien, jij zou het moeten zijn die de schoonheid opnieuw ziet ontwaken.
De bomen groeien, nu zijn we zo groot.
Waarom kunnen we niet blijven? Waarom kunnen we niet lang blijven?
Als de vogel huilt, kan hij dan nog vliegen?
Waarom kunnen we niet blijven?
Ik weet de weg hier, zie je.
Ik heb hier in de winter geglimlacht en in de lente gehuild.
Er is niets in deze wereld dat niet op een dag zal moeten vertrekken.
Ik ben mijn innerlijke kind uit het oog verloren, ik zal de innerlijke rust niet verliezen.
Dus als je gaat, mijn liefste, zal ik een stukje bij me houden.
En ik zag je in de sneeuw.
De trauma's hielden mij in de kou.
Ik vraag me af of de drummer weet dat terwijl hij speelt, de wereld oud wordt.
Ik zweer dat ik je in de bomen zie.
Ik hoor dat het regent als de zomer ademt.
Ik hou nog steeds van wie ik dacht dat je zou zijn.
Oh, er is nooit veel verdriet geweest.
Ik roep nu, ik roep nu, ik roep, mijn liefste.