Meer nummers van UNDA
Meer nummers van wiśnia
Meer nummers van Kuba Knap
Meer nummers van Dr. Slalom
Beschrijving
Zanger: UNDA
Zanger: Wiśnia
Zanger: Kuba Knap
Zanger: Dr. Slalom
Mengingenieur, producent, componist: Michał Ciechanowicz
Meesteringenieur: Jakub Nowak
Producent, componist: Konstanty Kostka
Tekstschrijver: Dominika Wiśniewska
Tekstschrijver: Jakub Knap
Tekstschrijver: Kacper Stachura
Songtekst en vertaling
Origineel
Moje myśli płyną w niebo, kiedy nogi już nie chcą iść.
Bo komu ufać i dlaczego?
Kiedy ucichł śmiech i wyschły łzy.
Świat mi dał do zrozumienia, że nie potrzebuję ich.
Ja nie będę się upierał, w końcu nie jest taki zły. Chowam się pod powiekami, wolno lecą łzy, obrazy.
Tam nie -może mnie już zranić nic.
-To wyprzedaż wspomnień. Nie bój się, zapomnę.
Nie chcę tego nosić już.
Pamięć mnie uwiera. Wolę gonić teraz.
Biorę wdech, -zdmuchuję kurz. -To już nie wspólna orbita.
Nie mamy wspólnego języka.
Nie wiem od kiedy, dlaczego, przez kogo zaczęliśmy się sobą mijać. Czy to w ogóle obchodzi mnie?
Nie sądzę. Myślami indziej gdzieś.
To nie jest niesmak. Tak po prostu się nie ra.
Moja codzienność dla ciebie to odległy wymiar, to inna planeta.
Ale nie mam wątpliwości, że ta twoja piękna jest. To wielka galaktyka, każdy znajdzie miejsce swe.
Daj mi chwilę, nie chcę już tyle.
Wolę zwykłe nic.
Jestem teraz, wczoraj już nie ma.
Jest za późno dziś, za późno, za późno dziś.
Za późno dziś na smutek.
Chcę poczuć nic, nic.
Nederlandse vertaling
Mijn gedachten vliegen naar de lucht als mijn benen niet meer willen bewegen.
Want wie moet je vertrouwen en waarom?
Toen het lachen wegstierf en de tranen droogden.
De wereld heeft mij duidelijk gemaakt dat ik ze niet nodig heb.
Ik zal niet aandringen, zo slecht is hij toch niet. Ik verstop me achter mijn oogleden, tranen en beelden vallen langzaam naar beneden.
Het is er niet, niets kan mij meer pijn doen.
-Het is een verkoop van herinneringen. Wees niet bang, ik zal het vergeten.
Ik wil het niet meer dragen.
De herinnering stoort mij. Ik ga nu liever jagen.
Ik haal diep adem, blaas het stof eruit. -Het is niet langer een gemeenschappelijke baan.
We hebben geen gemeenschappelijke taal.
Ik weet niet wanneer, waarom of door wie we elkaar zijn gaan passeren. Kan het mij zelfs schelen?
Ik denk het niet. Mijn gedachten zijn ergens anders.
Dit is niet walgelijk. Zo werkt het gewoon niet.
Voor jou is mijn dagelijks leven een verre dimensie, het is een andere planeet.
Maar ik twijfel er niet aan dat die van jou prachtig is. Het is een groot sterrenstelsel, iedereen zal zijn eigen plek vinden.
Geef me even, ik wil niet zoveel meer.
Ik geef de voorkeur aan gewoon niets.
Ik ben nu, gisteren is voorbij.
Het is te laat vandaag, te laat, te laat vandaag.
Vandaag te laat voor verdriet.
Ik wil niets voelen, niets.