Meer nummers van Аманит
Beschrijving
Uitgebracht op: 18-08-2022
Songtekst en vertaling
Origineel
То, что мы держали в тайне, в уголках укромных дальних, смоет все дождем весенним, бьющим, как по наковальне.
С неба окатив водой меня, окончательно все поменяв, где один бурьян да спорынья, расцвели бескрайние поля.
От воды темнеют срубы, гнутся, как в поклоне, стебли.
Вышине грохочут бубны, мокнут города и степи.
Не понять тепле сидящим, тут уж вы меня простите, дождь смывает грязь былого, будто Иоанн Креститель.
То, что мы держали в тайне, в уголках укромных дальних, смоет все дождем весенним, бьющим, как по наковальне.
С неба окатив водой меня, окончательно все поменяв, где один бурьян да спорынья, расцвели бескрайние поля.
Ручейков колоторали прибивают пыль распутий, завиваются в спирали, ветер в танце листья крутит.
Отдам небеса на милость, мир застыл в немом восторге, злоба, что в нас накопилась, утекала в водостоки.
То, что мы держали в тайне, в уголках укромных дальних, смоет все дождем весенним, бьющим, как по наковальне.
С неба окатив водой меня, окончательно все поменяв, где один бурьян да спорынья, расцвели бескрайние поля.
Nederlandse vertaling
Wat we in afgelegen afgelegen hoeken geheim hebben gehouden, zal worden weggespoeld door de lenteregen, die slaat als een aambeeld.
Nadat ik me met water uit de lucht had overgoten en eindelijk alles had veranderd, waar alleen onkruid en moederkoren was, bloeiden eindeloze velden.
Het water verduistert de blokhutten, de stengels buigen als in een boog.
Tamboerijnen dreunen boven, steden en steppen worden nat.
Degenen die zitten kunnen de warmte niet begrijpen, vergeef me hier, de regen spoelt het vuil van het verleden weg, zoals Johannes de Doper.
Wat we in afgelegen afgelegen hoeken geheim hebben gehouden, zal worden weggespoeld door de lenteregen, die slaat als een aambeeld.
Nadat ik me met water uit de lucht had overgoten en eindelijk alles had veranderd, waar alleen onkruid en moederkoren was, bloeiden eindeloze velden.
Stromen kolotoral slaan neer op het stof van de kruispunten, krullen zich in spiralen op, de wind draait de bladeren in een dans.
Ik zal de hemel overgeven aan de genade, de wereld bevroor in stille verrukking, de woede die zich in ons had opgehoopt stroomde in de goten.
Wat we in afgelegen afgelegen hoeken geheim hebben gehouden, zal worden weggespoeld door de lenteregen, die slaat als een aambeeld.
Nadat ik me met water uit de lucht had overgoten en eindelijk alles had veranderd, waar alleen onkruid en moederkoren was, bloeiden eindeloze velden.