Meer nummers van Аманит
Beschrijving
Uitgebracht op: 18-08-2022
Songtekst en vertaling
Origineel
Забери с собой, ветер-ветерок, уноси всю грусть, будто пыль дорог.
Ветер, помоги заглушить ту боль, дым от старых дум забирай с собой.
Забери с собой, ветер-ветерок, к дальним берегам неземных миров, мимо райских пущ, там, где день за год, ветер всемогущ, будто древний бог.
Реальность словно меня сжимает в тиски, пространство разлетится на куски, где лунный свет он серебрят пески тех далей, что не знали душ людских.
А я там бреду, будто бы во снах, собирая, как зоркий нумизмат, кругляшки монет, каждый тот момент, где я пребывал всяких рамок вне.
Забери с собой, ветер-ветерок, уноси всю грусть, будто пыль дорог.
Ветер, помоги заглушить ту боль, дым от старых дум забирай с собой.
Забери с собой, ветер-ветерок, к дальним берегам неземных миров, мимо райских пущ, там, где день за год, ветер всемогущ, будто древний бог.
Звенела хрусталем музыкосвет, и абрис рисовал небесный свет.
Искать надежно скрытое в листве, скитаться вечно, будто акосфер, воспарив над той звездной пустотой, где горит огонь и царит покой.
В те места, где был в мире сам собой, где не властна смерть, неизвестна боль.
Это будто бы сон во сон, один из тех, что высший сорт.
Среди этих высот хочу я больше провести часов.
Пусть возносит ветер над землей, Млечный Путь ляжет колеей.
Время на время свой ход замедлит, не сжимаясь вокруг петлей, а светило пусть пышет пылом, кружась над нами планетарным балом.
И тут неважно все то, что было, и сколько набрано тобою баллов.
Из звездной пыли соткали крылья, намечен вылет туда, где быль недоступна для любых запретов, туда, где встретят берега иные.
Забери с собой, ветер-ветерок, уноси всю грусть, будто пыль дорог.
Ветер, помоги заглушить ту боль, дым от старых дум забирай с собой.
Забери с собой, ветер-ветерок, к дальним берегам неземных миров, мимо райских пущ, там, где день за год, ветер всемогущ, будто древний бог.
Nederlandse vertaling
Neem het mee, winderige bries, draag al het verdriet weg, als het stof van de wegen.
Wind, help me die pijn te overstemmen, neem de rook van oude gedachten mee.
Neem het mee, windbries, naar de verre oevers van onaardse werelden, langs paradijselijke bossen, waar dag na jaar de wind almachtig is, als een oude god.
Het is alsof de werkelijkheid mij in een bankschroef drukt, de ruimte in stukken zal uiteenvallen, waar het maanlicht het zand verzilvert van die afstanden die menselijke zielen nooit hebben gekend.
En ik dwaal daar rond, alsof ik in dromen ben, en verzamel, als een scherpziende numismaticus, ronde munten, elk moment waarop ik me buiten enig kader bevond.
Neem het mee, winderige bries, draag al het verdriet weg, als het stof van de wegen.
Wind, help me die pijn te overstemmen, neem de rook van oude gedachten mee.
Neem het mee, windbries, naar de verre oevers van onaardse werelden, langs paradijselijke bossen, waar dag na jaar de wind almachtig is, als een oude god.
Het muzieklicht klonk als kristal en de omtrek schilderde het hemelse licht.
Om te zoeken naar wat veilig verborgen is in het gebladerte, om voor altijd rond te dwalen, als een acosfeer, zwevend boven die sterrenhemel waar vuur brandt en vrede heerst.
Op die plaatsen waar ik alleen op de wereld was, waar de dood geen macht heeft, is pijn onbekend.
Het is als een droom in een droom, een droom van het hoogste niveau.
Ik wil meer uren op deze hoogten doorbrengen.
Laat de wind boven de aarde uitstijgen, laat de Melkweg in een sleur liggen.
De tijd zal zijn loop een tijdje vertragen, zonder in een lus te krimpen, en het licht van vuur laten gloeien, als een planetaire bal boven ons cirkelen.
En hier maakt het niet uit wat er allemaal is gebeurd en hoeveel punten je hebt gescoord.
Vleugels zijn geweven uit sterrenstof, er is een vlucht gepland naar een plek waar de werkelijkheid voor geen enkel verbod toegankelijk is, naar waar andere kusten elkaar zullen ontmoeten.
Neem het mee, winderige bries, draag al het verdriet weg, als het stof van de wegen.
Wind, help me die pijn te overstemmen, neem de rook van oude gedachten mee.
Neem het mee, windbries, naar de verre oevers van onaardse werelden, langs paradijselijke bossen, waar dag na jaar de wind almachtig is, als een oude god.