Origineel
She was part of the Air Force, I was part of the band.
I always used to burst into a hand. And my, my, my imagination.
I was living my best life, living my parents way before the pain, penance, and double pens. And my, my, my cancellation.
Oh yeah.
And I fell in love with a boy, it was kinda lame. I was Rambo and he was Paul
Verlaine. And my, my, my imagination.
So many cringes and heroin binges, I was coming off the hinges and living on the fringes of my, my, my imagination. Oh yeah!
Enough about me now. You gotta talk about the people, baby.
-. . . So that's kind of the idea.
-At home somewhere that I don't like, it's not far from motorbikes coming to her headlights.
I can't get the language right, just tell me what some ladies like to do.
And there's some vaccinista tote bag chic baristas, Sydney's funny communist aquistas, writing about their ejaculations.
I like my men like I like my coffee, full of soy milk and so sweet it won't offend anybody while staining the pages of the nation.
Oh yeah. Setting sand in Newport.
"Well, I take care of my kids," she said.
. . .
The worst inside of us begins to feel it on the internet.
It's like someone telling it like it is instead.
A diamond in the rough begins, a diamond with a scrub head, ooh.
Am I ironically woke comparing my joke?
Or am I just some post-coke average skin bloke calling his ego imagination?
I've not picked up in a thousand four hundred days, nine hours and sixteen minutes, baby. It's kind of my daily iteration.
Nederlandse vertaling
Zij maakte deel uit van de luchtmacht, ik maakte deel uit van de band.
Ik barstte altijd in een hand uit. En mijn, mijn, mijn verbeelding.
Ik leefde mijn beste leven, leefde bij mijn ouders ver vóór de pijn, boetedoening en dubbele pennen. En mijn, mijn, mijn annulering.
Oh ja.
En ik werd verliefd op een jongen, het was nogal saai. Ik was Rambo en hij was Paul
Verlaine. En mijn, mijn, mijn verbeelding.
Zoveel ineenkrimpingen en heroïnebuien, ik kwam uit de scharnieren en leefde aan de rand van mijn, mijn, mijn verbeelding. Oh ja!
Genoeg over mij nu. Je moet over de mensen praten, schat.
-. . . Dus dat is een beetje het idee.
-Thuis ergens waar ik niet van houd, niet ver van de motorfietsen die naar haar koplampen komen.
Ik begrijp de taal niet goed, vertel me gewoon wat sommige dames graag doen.
En er zijn enkele vaccinistische barista's, de grappige communistische aquistas van Sydney, die over hun ejaculaties schrijven.
Ik hou van mijn mannen zoals ik van mijn koffie houd, vol sojamelk en zo zoet dat niemand er voor zal beledigen terwijl het de bladzijden van de natie besmeurt.
Oh ja. Zand zetten in Nieuwpoort.
‘Nou, ik zorg voor mijn kinderen,’ zei ze.
. . .
Het ergste in ons begint het op internet te voelen.
Het is alsof iemand het zegt zoals het is.
Een ruwe diamant begint, een diamant met een scrubkop, ooh.
Ben ik ironisch genoeg wakker geworden door mijn grap te vergelijken?
Of ben ik gewoon een post-coke-doorsnee-skinker die zijn ego verbeelding noemt?
Ik heb al vierhonderd dagen, negen uur en zestien minuten niet opgenomen, schat. Het is een beetje mijn dagelijkse iteratie.
