Meer nummers van Avenoir
Beschrijving
Hoofdartiest: Avenoir
Producent: YMX Beats
Producent: Iman Tayeb
Tekstschrijver: Caleb Odidi
Componist: YMX Beats
Songtekst en vertaling
Origineel
I tried to run from the breeze that carried your voice this spring.
Oh, why? Why should I die for a feeling I know won't ever be the same?
I can't. But I miss your call that much, I do regret.
Now that time has separated all that's left.
I just didn't know what I was gonna hear from you, from you. I. . .
do the most to leave you illusioned.
Now I find myself returning to nothing.
Desert oasis, I've been chasing you, oh, yeah.
And I can't be the one to confuse it. I'm guilty, your body's amusing.
Is it the music or are we in love? Or are we just love-sucking?
You turn down the music and look at me contemplating if this is real or just. . .
the after-effects of a battle we both fought through, and your mind's just clear enough.
We both know you don't wanna try if it's hard, and if it's easy, you find a different way out.
And I just didn't know what I was gonna hear from you, from you.
I. . .
do the most but find you illusioned.
Now I find myself returning to nothing.
My desert oasis, I've been needing you my whole life.
But we can't be the ones that confuse it. We're guilty, we find it amusing.
'Cause is it the music or has we in love?
Maybe we're just too broken.
Nederlandse vertaling
Ik heb dit voorjaar geprobeerd te vluchten voor de bries die je stem droeg.
Waarom? Waarom zou ik sterven voor een gevoel waarvan ik weet dat het nooit meer hetzelfde zal zijn?
Ik kan het niet. Maar ik mis je telefoontje zo erg, ik heb er spijt van.
Nu heeft de tijd alles wat er nog over is gescheiden.
Ik wist gewoon niet wat ik van jou zou horen, van jou. I. . .
doe je uiterste best om je in de illusie te laten.
Nu merk ik dat ik terugkeer naar niets.
Woestijnoase, ik heb je achtervolgd, oh ja.
En ik kan niet degene zijn die het verwart. Ik ben schuldig, je lichaam is grappig.
Is het de muziek of zijn we verliefd? Of zijn we gewoon liefdeszuigers?
Je zet de muziek zachter en kijkt me aan terwijl je nadenkt of dit echt is of gewoon. . .
de naweeën van een strijd waar we allebei doorheen hebben gevochten, en je geest is net helder genoeg.
We weten allebei dat je het niet wilt proberen als het moeilijk is, en als het gemakkelijk is, je een andere uitweg vindt.
En ik wist gewoon niet wat ik van jou zou horen, van jou.
I. . .
doe het meeste, maar vind je illusies.
Nu merk ik dat ik terugkeer naar niets.
Mijn woestijnoase, ik heb je mijn hele leven nodig gehad.
Maar wij kunnen niet degenen zijn die het verwarren. We zijn schuldig, we vinden het grappig.
Want is het de muziek of zijn we verliefd?
Misschien zijn we gewoon te gebroken.