Meer nummers van Mvrceli
Beschrijving
Producent: Mvrceli
Tekstschrijver: Marcel Kijewski
Mengingenieur: Mvrceli
Mastering-ingenieur: Mvrceli
Zang: Mvrceli
Songtekst en vertaling
Origineel
Sztuka. To się chyba kręci, co?
Coś, co jest niedostępne, nieosiągalne, niezrozumiałe i jednocześnie dostępne, osiągalne i zrozumiałe.
Sztuką to jest być szczęśliwym w XXI wieku, a nie to pierdolone gówno, którego słuchają małolaci.
Albo ci artyści wielcy, pierdoleni, zasrani, kurwa, co nawet rymować nie potrafią. Kocopoły jakieś, a nie sztuka, kurwa.
A może sztuką pogodzić serce z głową? Ale niby po co to komu?
Fajnie by było zakochać się na wiosnę albo stanąć pod balkonem nad ranem i zaśpiewać piosenkę tej pierdolonej-- a zresztą już nawet czuję się lepiej. Nie myślę o niej.
Jakby tak pójść do normalnej pracy, wyprowadzić się gdzieś daleko i poznać tam żonę.
Zacząć takie wiecie, normalne, dojrzałe życie. Ale niby po co to komu?
Przecież ja żyję dla tej sztuki pierdolonej i tych jebanych albumów muzycznych.
Może sztuką jest zachować równowagę w świecie pełnym niejasności? A może by sprawdzić, co u niej? Hm.
Wyślę jej notatkę blikiem z miłą wiadomością. To na pewno się ucieszy.
W końcu nadal wyświetla moje relacje.
To na pewno dlatego, że o mnie myśli i chce w końcu odpisać, ale jej głupio.
To nie tak, że się boi wyjść z domu, bo natrętnie do niej piszę. Kurwa, brzmię jak jakiś tako Hemingway albo inny kapitalista jebany.
Tylko że ja nie mam z tego pieniędzy.
Jeszcze, kurwa, snu się brakuje dodać tylko. Pokój pański niech zawsze będzie z wami.
Chciałbym być dojrzały.
Nederlandse vertaling
Deel. Dit lijkt rond te gaan, nietwaar?
Iets dat ontoegankelijk, onbereikbaar, onbegrijpelijk en tegelijkertijd beschikbaar, haalbaar en begrijpelijk is.
De truc is om gelukkig te zijn in de 21e eeuw, en niet deze verdomde onzin waar tieners naar luisteren.
Of deze geweldige, verdomde, waardeloze, verdomde artiesten die niet eens kunnen rijmen. Wat onzin, geen verdomde kunst.
Of misschien is het de kunst om het hart met het hoofd te verzoenen? Maar waarom zou iemand het nodig hebben?
Het zou leuk zijn om in de lente verliefd te worden of 's ochtends onder het balkon te staan en dat verdomde liedje te zingen - en ik voel me nu zelfs beter. Ik denk niet aan haar.
Het is alsof je naar een normale baan gaat, ergens ver weg verhuist en daar je vrouw ontmoet.
Begin een, je weet wel, normaal, volwassen leven. Maar waarom zou iemand het nodig hebben?
Ik leef voor deze verdomde kunst en deze verdomde muziekalbums.
Misschien is het de truc om het evenwicht te bewaren in een wereld vol dubbelzinnigheden? Hoe zit het met het controleren van haar? Hm.
Ik stuur haar een briefje met leuk nieuws. Dit zal je zeker blij maken.
Daar staan tenslotte nog steeds mijn verhalen in.
Het komt zeker omdat ze aan mij denkt en eindelijk wil antwoorden, maar ze voelt zich stom.
Het is niet zo dat ze bang is om het huis te verlaten, omdat ik haar voortdurend schrijf. Fuck, ik klink als Hemingway of een andere verdomde kapitalist.
Alleen heb ik er geen geld van.
Verdomme, ik heb nog steeds een gebrek aan slaap, zou ik eraan kunnen toevoegen. Moge de vrede van de Heer altijd met je zijn.
Ik wou dat ik volwassen was.