Meer nummers van irys
Beschrijving
Producent: Lessman
Pianoensemble: Martyna Juszczyk
Componist: Martyna Juszczyk
Tekstschrijver: Martyna Juszczyk
Songtekst en vertaling
Origineel
Smakuje mi cisza, więc biorę całe jej brzmienie i słodzę ją cukrem.
Zabielam ją mlekiem i myślę, że zostanę dłużej.
Wciskam się w ściany jak witraż.
Przykrywam kożuchem i na klucz zamykam. Mimo że woła.
Mimo że krzyczy na mnie. Cała się chowam.
Mimo że tak mnie ładnie woła i woła.
Kleją się słowa, ja ogon pod kulam i pali mnie skóra. Mimo że woła. Mimo że krzyczy na mnie.
Cała się chowam. Mimo że tak mnie ładnie woła i woła.
Jest mnie połowa, a ja bezimienna figura woskowa.
Smakuje mi cisza, więc kładę ją na podniebienie. Jem po kawałku.
Przyprawiam milczeniem.
Ona mnie dobrze rozumie.
Amortyzuje upadek.
Ona odbicie lustrzane. Ona to moje niedoczekanie.
Tak kradnie, zabiera mi resztę istnienia i płytkim oddechem odciska na plecach.
Jak kundel pod domem oznacza swój teren i leje się na mnie gorzkim strumieniem, więc słodzę ją cukrem i zabielam mlekiem.
Skazana na pustkę, skazana na siebie.
Ubieram się w ciszę, tę bezterminową, a w niej przypominam figurę woskową.
Mimo że woła. Mimo że krzyczy na mnie. Cała się chowam.
Mimo że tak mnie ładnie woła, woła.
Kleją się słowa, ja ogon pod kulam i pali mnie skóra. Mimo że woła. Mimo że krzyczy na mnie.
Cała się chowam. Mimo że tak mnie ładnie woła i woła.
Kleją się słowa, ja ogon pod kulam i pali mnie skóra. Mimo że woła.
Mimo że krzyczy na mnie. Cała się chowam.
Mimo że tak mnie ładnie woła i woła.
Jest mnie połowa, a ja bezimienna figura woskowa.
Smakuje mi cisza.
Wciska w pusty witraż.
Ja ogon pod kulam, pali mnie skóra.
Smakuje mi cisza.
Echem mnie dobija. Mimo że woła.
Cała się chowam.
Smakuje mi cisza.
Spływa po policzkach.
A ja bezimienna figura woskowa.
Nederlandse vertaling
Ik hou van de smaak van stilte, dus ik neem al het geluid ervan en verzoet het met suiker.
Ik maak het wit met melk en ik denk dat ik langer zal blijven.
Ik druk als een glas-in-loodraam tegen de muren.
Ik bedek het met een jas van schapenvacht en doe het op slot. Ook al belt hij.
Ook al schreeuwt hij tegen mij. Ik verstop me allemaal.
Ook al belt hij mij zo aardig.
Mijn woorden plakken aan elkaar, mijn staart trilt en mijn huid brandt. Ook al belt hij. Ook al schreeuwt hij tegen mij.
Ik verstop me allemaal. Ook al belt hij mij zo aardig.
Ik ben voor de helft en ik ben een naamloos wassen beeld.
Ik hou van de smaak van stilte, dus ik breng het in de mond. Ik eet stuk voor stuk.
Ik breng op smaak met stilte.
Ze begrijpt mij goed.
Dempt een val.
Ze is een spiegelbeeld. Zij is mijn hopeloosheid.
Dit is hoe hij steelt, de rest van mijn bestaan wegneemt en mij met een oppervlakkige ademhaling op mijn rug achterlaat.
Als een bastaard buiten het huis markeert hij zijn territorium en giet bittere stromen over me heen, dus ik maak hem zoet met suiker en maak hem wit met melk.
Gedoemd tot leegte, gedoemd tot zichzelf.
Ik kleed me in stilte, deze oneindige stilte, en daarin lijk ik op een wassen beeld.
Ook al belt hij. Ook al schreeuwt hij tegen mij. Ik verstop me allemaal.
Ook al belt hij mij zo aardig, hij belt mij.
Mijn woorden plakken aan elkaar, mijn staart trilt en mijn huid brandt. Ook al belt hij. Ook al schreeuwt hij tegen mij.
Ik verstop me allemaal. Ook al belt hij mij zo aardig.
Mijn woorden plakken aan elkaar, mijn staart trilt en mijn huid brandt. Ook al belt hij.
Ook al schreeuwt hij tegen mij. Ik verstop me allemaal.
Ook al belt hij mij zo aardig.
Ik ben voor de helft en ik ben een naamloos wassen beeld.
Ik geniet van de stilte.
Hij drukt zich tegen het lege glas-in-loodraam.
Mijn staart trilt, mijn huid brandt.
Ik geniet van de stilte.
De echo doodt me. Ook al belt hij.
Ik verstop me allemaal.
Ik geniet van de stilte.
Het loopt langs je wangen.
En ik ben een naamloos wassen beeld.