Meer nummers van irys
Meer nummers van Marcin Przybyłowicz
Beschrijving
Componist: Marcin Przybyłowicz
Tekstschrijver: Martyna Juszczyk
Songtekst en vertaling
Origineel
Trzymam cię za rękę jakiś czas.
Jak potulne dziecko idę tak jak mi gra. Tyle lat. Jeden takt.
I wszędzie widzę twoją twarz. Chyba wycięli cię ze szkła.
Przybijasz mnie do dna, ale wciąż nie ma ran.
Ile mam tak tu stać? Ile mam?
Pachniesz jak zwiędła lawenda. Zabierasz czas.
Każesz podlewać kolejny raz. Czekasz aż wyschnę. Wyrywasz mi liście.
Rozstrajasz powietrze. Pachniesz jak zwiędła lawenda.
Marnujesz nas. Każesz mi śpiewać kolejny raz. Chwytasz za gardło.
Zasłaniasz mi światło. Powoli zaczynam ci gnić.
Nie proszę o nic więcej.
Tylko daj mi wyjść.
Coraz gorzej, coraz głębiej.
Zaciśnięte kły.
I znowu wrastasz mi się w cień.
Zamieniasz zieleń w brudną czerń. Nie ma już żadnych róż.
Próbuję wyrwać cię naraz i znów odrasta zwykły chwast. Pozwól mi wyjść. Ja zamknę drzwi.
Tylko daj mi. Tylko daj mi. Pozwól mi wyjść, a ja zamknę drzwi.
Tylko daj mi, tylko daj mi wyjść.
Pozwól mi wyjść, a ja zamknę drzwi. Tylko daj mi, tylko daj mi wyjść.
Pozwól mi wyjść, a ja zamknę drzwi. Tylko daj mi, tylko daj mi wyjść.
Pozwól mi wyjść, a ja zamknę drzwi. Tylko daj mi, tylko daj mi.
Pachniesz jak zwiędła lawenda. Zabierasz czas.
Każesz podlewać kolejny raz. Czekasz aż wyschnę. Wyrywasz mi liście.
Rozstrajasz powietrze. Pachniesz jak zwiędła lawenda.
Marnujesz nas. Każesz mi śpiewać kolejny raz. Chwytasz za gardło.
Zasłaniasz mi światło. Powoli zaczynam ci gnić.
Gnić.
Pachniesz jak zwiędła lawenda.
Nederlandse vertaling
Ik houd je hand een tijdje vast.
Als een volgzaam kind ga ik waar ik wil. Zoveel jaren. Eén balk.
En ik zie je gezicht overal. Ik denk dat ze je uit glas hebben gesneden.
Je haalt me neer, maar er zijn nog steeds geen wonden.
Hoe lang moet ik hier staan? Hoeveel heb ik?
Je ruikt naar verdorde lavendel. Je verspilt tijd.
Zeg me dat ik hem nog een keer water moet geven. Je wacht tot ik droog ben. Je scheurt mijn bladeren eruit.
Je verstoort de lucht. Je ruikt naar verdorde lavendel.
Je verspilt ons. Je laat me weer zingen. Je grijpt het bij de keel.
Je blokkeert mijn licht. Ik begin je langzaam te rotten.
Ik vraag niets meer.
Laat mij gewoon weggaan.
Het wordt steeds erger, dieper en dieper.
Hoektanden klemden zich vast.
En jij groeit weer in mijn schaduw.
Je verandert groen in vies zwart. Er zijn geen rozen meer.
Ik probeer je er in één keer uit te trekken en het groeit gewoon weer uit tot een gewone wiet. Laat mij vertrekken. Ik zal de deur sluiten.
Geef het mij maar. Geef het mij maar. Laat mij gaan, dan doe ik de deur dicht.
Laat me gewoon, laat me gewoon naar buiten gaan.
Laat mij gaan, dan doe ik de deur dicht. Laat me gewoon, laat me gewoon naar buiten gaan.
Laat mij gaan, dan doe ik de deur dicht. Laat me gewoon, laat me gewoon naar buiten gaan.
Laat mij gaan, dan doe ik de deur dicht. Geef het mij gewoon, geef het mij gewoon.
Je ruikt naar verdorde lavendel. Je verspilt tijd.
Zeg me dat ik hem nog een keer water moet geven. Je wacht tot ik droog ben. Je scheurt mijn bladeren eruit.
Je verstoort de lucht. Je ruikt naar verdorde lavendel.
Je verspilt ons. Je laat me weer zingen. Je grijpt het bij de keel.
Je blokkeert mijn licht. Ik begin je langzaam te rotten.
Rot.
Je ruikt naar verdorde lavendel.