Meer nummers van Криминальный бит
Beschrijving
Uitgebracht op: 22-08-2025
Songtekst en vertaling
Origineel
Падает снег, мимолётные люди, всё что осталось на памяти
Я хотел говорить от души, не глушить, оставаясь собой не на паперти
Мы куда-то спешим, одеяние разные, злодеяние тут безнаказанны
Годы берут молодых, думать хотелось, что все не напрасно бы
Скользкими фразами, сколько я осадил, моя жизнь это ассорти
Слышал не раз, типо "на закинь", потом в рюкзаки, потом в Крузаки
Просто так тут и не забить, кошмары кошмарят, и дай запить
Хотел убежать, но походу прилип стоя по горло, походу прилив
Нету сил чтобы сделать шаг, я болтаюсь как пьяный на леске
Где-то руками черкают дела, кто-то на мне ставит решающий крестик
Наши ответы порою так бесят, улыбайся и смейся
Думал что просто достать до небес, привет от депрессий
Хули мы вертимся как прокаженные, слышь, криминал, приближенные
Тут так воняет деньгами, но грязные души сигами насквозь прожжённые
Я бы вырулил сам, да часто порою не знал куда еду
Все эти годы писал, не видя рассветов и белого света
Убегаю из города, ставлю на паузу все, что мне было так дорого
Не люблю говорить по душам, дым в облака, согреваюсь лишь холодом
Я не верю слезам, не глазам, моя молодость пахнет лишь порохом
Говорю очень коротко, мысли прям в голову, убегаю из города
Убегаю из города, ставлю на паузу все, что мне было так дорого
Не люблю говорить по душам, дым в облака, согреваюсь лишь холодом
Я не верю слезам, не глазам, моя молодость пахнет лишь порохом
Говорю очень коротко, мысли прям в голову, убегаю из города
Лучшие годы болтаются позади, врядли, мой друг, я их позабыл
Буду к пяти, но приеду за час, я такой же как был, узнаешь мотив
Наши на Гелики прыгали словно на телике бабки им выдали
Часики тикают, жаль, но легендами стали кого уже нет тут, друг
Сколько людей полюбили взаимно лишь со стакана выпив первого
Выросли с сигаретой в зубах сквозь запах "Оболоня" светлого
Сегодня подтянуты, выдохнул воздух вокруг да народа да грешного
Замедляю часы я иду не спеша, сквозь ритма бешеного
Тронулись в лонге на встречу, а для нас те моменты светлые
Повернул ключ в свое время поверил и выехал со двора бедного
Через толпы людей проносился, хорошо, что несло нас так ветрено
Мама слезы не прячет, я не повернусь, что бы не было все так болезненно
Силы тянутся с неба, я голову вверх, но на проводах кеды
Районы отмечены не понаслышке знаю, что опер не любит обеды
Я пораньше проснусь и уеду, пару тысяч км не проблемы
Да и у нас есть отрезки, братан, на которых мы ставим пробелы
Убегаю из города, ставлю на паузу все, что мне было так дорого
Не люблю говорить по душам, дым в облака, согреваюсь лишь холодом
Я не верю слезам, не глазам, моя молодость пахнет лишь порохом
Говорю очень коротко, мысли прям в голову, убегаю из города
Убегаю из города, ставлю на паузу все, что мне было так дорого
Не люблю говорить по душам, дым в облака, согреваюсь лишь холодом
Я не верю слезам, не глазам, моя молодость пахнет лишь порохом
Говорю очень коротко, мысли прям в голову, убегаю из города
Nederlandse vertaling
Er valt sneeuw, vluchtige mensen, dat alles blijft in het geheugen
Ik wilde vanuit mijn hart spreken, niet dempen, en mezelf blijven, niet op de veranda
We hebben ergens haast, de kleding is anders, misdaden blijven hier onbestraft
De jaren eisen hun tol van de jongeren, ik zou graag willen denken dat alles niet voor niets zou zijn
Gladde zinnen, hoeveel ik belegerde, mijn leven is een assortiment
Ik heb meer dan eens gehoord van ‘gooi het maar aan’, dan in rugzakken en dan in Kruzaks
Je kunt hier gewoon niet scoren, je hebt nachtmerries, en laat mij het wegspoelen
Ik wilde wegrennen, maar ik zat tot aan mijn nek vast, het tij kwam op
Ik heb niet de kracht om een stap te zetten, ik hang als een dronkaard aan een vislijn
Ergens zijn ze dingen aan het doorstrepen met hun handen, iemand zet een beslissend kruis op mij
Onze antwoorden zijn soms zo woedend, glimlach en lach
Ik dacht dat ik gewoon de hemel kon bereiken, hallo vanuit een depressie
Verdomd, we draaien rond als melaatsen, luister, misdaad, vertrouwelingen
Het stinkt hier naar geld, maar de vieze zielen van de witvis zijn door en door verbrand
Ik taxiede zelf, maar soms wist ik niet waar ik heen ging
Al die jaren heb ik geschreven zonder zonsopgangen en wit licht te zien
Ik ren weg uit de stad en zet alles wat mij zo dierbaar was op pauze
Ik houd er niet van om van hart tot hart te praten, in de wolken te roken, ik verwarm mezelf alleen met de kou
Ik geloof geen tranen, geen ogen, mijn jeugd ruikt alleen naar buskruit
Ik spreek heel kort, de gedachten gaan regelrecht naar mijn hoofd, ik ren weg uit de stad
Ik ren weg uit de stad en zet alles wat mij zo dierbaar was op pauze
Ik houd er niet van om van hart tot hart te praten, in de wolken te roken, ik verwarm mezelf alleen met de kou
Ik geloof geen tranen, geen ogen, mijn jeugd ruikt alleen naar buskruit
Ik spreek heel kort, de gedachten gaan regelrecht naar mijn hoofd, ik ren weg uit de stad
De beste jaren liggen achter ons, het is onwaarschijnlijk, mijn vriend, ik ben ze vergeten
Ik ben er om vijf uur, maar ik kom over een uur aan, ik ben dezelfde als ik, je zult het motief ontdekken
Onze jongens sprongen op Geliki alsof ze geld op tv kregen
De klok tikt, het is jammer, maar degenen die hier niet meer zijn, zijn legendes geworden, vriend
Hoeveel mensen werden verliefd net nadat ze hun eerste glas hadden gedronken?
We zijn opgegroeid met een sigaret tussen onze tanden door de geur van Obolon-licht
Vandaag zijn we aangescherpt, ademden we de lucht rond de mensen en de zondaar uit
Ik vertraag de klok, ik loop langzaam, door het hectische ritme
We vertrokken voor de lange rit naar de bijeenkomst, maar voor ons zijn het mooie momenten
Draaide de sleutel om, geloofde het te zijner tijd en reed de tuin van de arme man uit
Het snelde door mensenmassa's, het is goed dat het ons zo winderig voerde
Moeder verbergt haar tranen niet, ik zal me niet omdraaien zodat alles niet zo pijnlijk zal zijn
Krachten reiken vanuit de lucht, mijn hoofd is omhoog, maar er zitten sneakers aan de draden
De gebieden zijn uit de eerste hand gemarkeerd, ik weet dat opera's niet van lunches houden
Ik sta vroeg op en vertrek, een paar duizend km is geen probleem
Ja, en we hebben segmenten, bro, waarop we spaties plaatsen
Ik ren weg uit de stad en zet alles wat mij zo dierbaar was op pauze
Ik houd er niet van om van hart tot hart te praten, in de wolken te roken, ik verwarm mezelf alleen met de kou
Ik geloof geen tranen, geen ogen, mijn jeugd ruikt alleen naar buskruit
Ik spreek heel kort, de gedachten gaan regelrecht naar mijn hoofd, ik ren weg uit de stad
Ik ren weg uit de stad en zet alles wat mij zo dierbaar was op pauze
Ik houd er niet van om van hart tot hart te praten, in de wolken te roken, ik verwarm mezelf alleen met de kou
Ik geloof geen tranen, geen ogen, mijn jeugd ruikt alleen naar buskruit
Ik spreek heel kort, de gedachten gaan regelrecht naar mijn hoofd, ik ren weg uit de stad