Meer nummers van Pezet
Meer nummers van Auer
Meer nummers van Piotrek Lewandowski
Beschrijving
Zanger: Pezet
Muziekproductie: Auer
Muziekproductie: Piotrek Lewandowski
Tekstschrijver: Jan Paweł Kapliński
Componist: Marek Teodoruk
Componist: Piotr Lewandowski
Songtekst en vertaling
Origineel
Mija życie, mija dzień, mija znów noc. Zapomniałem jak to jest w ogóle czuć coś.
Znów nie spałem. Minął dzień, mija znów noc. Z moim ciałem chodzi cień.
Minął znów rok. Kiedyś chciałem uciec stąd. To jest mój dom.
Tam, gdzie stoi ciągle wciąż stary mój blok. Mówią Beze to jest kot, stary, to jest sztos.
Chciałbym przeżyć coś jak on. Chciałbym być jak on. Moje życie pełne łez, pełne złych stron.
Gdybyś wiedział, co tam jest, chciałbyś biec stąd.
Tymczasowy jak przygodny seks z moją ex. Chciałbym wiedzieć, jak to jest w końcu mieć dom.
To wykrzywia mi twarz, jakbym krzyczał, bo wtedy nie przyszłaś na czas. Z lustrzanego odbicia to wdycham.
Ona ciężko oddycha i kicha mi w twarz i biała chmura się wznosi w powietrze i ląduje za chwilę jak ptak. Na podłodze w obskurnej łazience.
Ona chciałaby więcej, choć to pierwszy raz i mój ziomek jest na nią wkurwiony, chociaż w sumie słabo go znam. Wiesz, co znaczy wejść między wrony. Zamawiamy już czwarty gram.
Gdy to piszę, jestem zmęczony. Czwarta rano, nie mogę spać, choć nie tykam tego, co oni.
Wtedy dziś mija piętnaście lat.
Ona miała włosy różowe albo coś mi pomieszał czas.
Przeczytałem to w którejś z noweli. To wcale, a wcale nie byłem ja.
Choć te impry klubowe pamiętam jak dzisiaj, gdy Cisza tu gra.
Życie szybkie jak fury sportowe i ja jak szczyt góry lodowej. Driftowałem trochę po drodze.
Dziś dryfuję sobie jak kra i próbuję w końcu ustalić, czy to ja byłem zły, czy to ty byłaś zła.
Gdy trzymałem dłoń na jej głowie, na dwa razem z tamtym kolegą.
Myślę sobie, że wszyscy są święci, gdy mówią o grzechach kogoś innego.
Mija życie, mija dzień, mija znów noc. Zapomniałem, jak to jest w ogóle czuć coś.
Znów nie spałem. Minął dzień, mija znów noc. Z moim ciałem chodzi cień.
Minął znów rok. Kiedyś chciałem uciec stąd. To jest mój dom.
Tam, gdzie stoi ciągle wciąż stary mój blok. Mówią Beze to jest kot, stary, to jest sztos.
Chciałbym przeżyć coś jak on. Chciałbym być jak on. Moje życie pełne łez, pełne złych stron.
Gdybyś wiedział, co tam jest, chciałbyś biec stąd.
Tymczasowy jak przygodny seks z moją ex. Chciałbym wiedzieć, jak to jest w końcu mieć dom.
Ja nie miałem nic z tym wspólnego. Byłem tylko w tamtej łazience.
Dziś pamiętam tylko, że zgrzyta zębami i chwyta się ręką za szczękę.
I pamiętam, że znów cię nie było. Chciałem wtedy zbudować coś więcej. A może to było kiedy indziej?
Ale to była miłość. Na pewno. No pewnie. Potem jakoś po latach wpadłaś.
Chciałaś, bym cię mocno złapał za szyję.
Mierzyłaś do mnie wzrokiem, jakby to była broń, którą mnie wreszcie zabijesz. I chyba mówiłaś: "Jak tak mogłeś? " i "Czemu to kurwa zrobiłeś? ".
Nie wiem, co myślałaś. To tak nie działa.
Nie da się zabić kogoś, kto od dawna nie żyje.
Czasem myślę, czy jeszcze mam serce. Znowu piszę wersy, gdy świta. Mniej rozumiem.
Podobno mam więcej. Długo nikt mnie o to nie pytał. Spoko, nic mnie już nie dotyka.
W moim życiu jest mała dziewczynka. Pisze ten, co wiszy mu hajs.
Poza tym mieszkanie jest puste jak skrzynka.
Wtedy nikt tu kurwa nie dzwonił, choć nosiłem serce na dłoni. Spoko, nic mnie dziś nie boli. Bez znaczenia jest, co mnie spotyka.
Tylko mniej rozumiem. Mam więcej. Krew jest gorzka, a pot jest słony.
W sumie chyba wszystko jest po nic. Chcą być mną ci, co mają gdzieś domy.
Nederlandse vertaling
Het leven gaat voorbij, de dag gaat voorbij, de nacht gaat weer voorbij. Ik vergat hoe het was om überhaupt iets te voelen.
Ik heb weer niet geslapen. De dag is voorbij, de nacht gaat weer voorbij. Een schaduw loopt met mijn lichaam mee.
Er is weer een jaar voorbij. Ooit wilde ik hier weglopen. Dit is mijn thuis.
Waar mijn oude gebouw nog steeds staat. Ze zeggen dat Beze een kat is, man, hij is een dope.
Ik zou graag zoiets als hem willen ervaren. Ik zou graag willen zijn zoals hij. Mijn leven vol tranen, vol slechte kanten.
Als je wist wat daar was, zou je weg willen rennen.
Tijdelijk, zoals losse seks met mijn ex. Ik wil graag weten hoe het is om eindelijk een huis te hebben.
Mijn gezicht vertrekt alsof ik schreeuw, omdat je toen niet op tijd kwam. Vanuit het spiegelbeeld inhaleer ik het.
Ze ademt zwaar en niest in mijn gezicht en een witte wolk stijgt de lucht in en landt in een oogwenk als een vogel. Op de vloer in een groezelige badkamer.
Ze wil meer, ook al is het de eerste keer en mijn vriend is boos op haar, ook al ken ik hem niet zo goed. Je weet wat het betekent om tussen de kraaien te lopen. We bestellen al de vierde gram.
Terwijl ik dit schrijf, ben ik moe. Vier uur 's ochtends kan ik niet slapen, ook al raak ik niet aan wat zij aanraken.
Dan is het vandaag vijftien jaar geleden.
Ze had roze haar, of misschien was mijn timing verkeerd.
Ik las het in een van de novellen. Ik was het helemaal niet, en ik was het helemaal niet.
Al herinner ik me deze clubfeesten nog zoals het vandaag was, toen Cisza hier speelde.
Het leven is zo snel als sportwagens en ik ben als de top van een ijsberg. Onderweg dwaalde ik een beetje af.
Vandaag drijf ik rond als een ijsschots en probeer ik eindelijk te bepalen of ik boos was of dat jij boos was.
Toen ik mijn hand op haar hoofd had, deden ik en die vriendin twee dingen.
Ik denk dat iedereen een heilige is als ze over de zonden van iemand anders praten.
Het leven gaat voorbij, de dag gaat voorbij, de nacht gaat weer voorbij. Ik vergat hoe het was om überhaupt iets te voelen.
Ik heb weer niet geslapen. De dag is voorbij, de nacht gaat weer voorbij. Een schaduw loopt met mijn lichaam mee.
Er is weer een jaar voorbij. Ooit wilde ik hier weglopen. Dit is mijn thuis.
Waar mijn oude gebouw nog steeds staat. Ze zeggen dat Beze een kat is, man, hij is een dope.
Ik zou graag zoiets als hem willen ervaren. Ik zou graag willen zijn zoals hij. Mijn leven vol tranen, vol slechte kanten.
Als je wist wat daar was, zou je weg willen rennen.
Tijdelijk, zoals losse seks met mijn ex. Ik wil graag weten hoe het is om eindelijk een huis te hebben.
Ik had er niets mee te maken. Ik was net in die badkamer.
Vandaag herinner ik me alleen nog dat hij met zijn tanden knarste en met zijn hand zijn kaak vastpakte.
En ik herinner me dat je weer weg was. Toen wilde ik nog iets bouwen. Of was het misschien een andere keer?
Maar het was liefde. Zeker. Zeker. En op de een of andere manier, jaren later, haalde je het in.
Je wilde dat ik je nek stevig vastpakte.
Je keek naar me alsof het een wapen was waarmee je me uiteindelijk zou doden. En ik denk dat je zei: "Hoe kon je dat doen?" en "Waarom deed je dat verdomme?"
Ik weet niet wat je dacht. Zo werkt het niet.
Je kunt niet iemand vermoorden die al heel lang dood is.
Soms vraag ik me af of ik nog wel een hart heb. Ik ben weer regels aan het schrijven als het ochtend wordt. Ik begrijp minder.
Blijkbaar heb ik er meer. Lange tijd heeft niemand mij ernaar gevraagd. Het is oké, niets raakt mij meer.
Er is een klein meisje in mijn leven. Degene die hem geld schuldig is, schrijft.
Verder is het appartement zo leeg als een doos.
Niemand heeft me destijds gebeld, ook al droeg ik mijn hart op mijn mouw. Het is oké, ik heb geen pijn vandaag. Het maakt niet uit wat er met mij gebeurt.
Ik begrijp er gewoon minder van. Ik heb meer. Het bloed is bitter en het zweet is zout.
Ik denk tenslotte dat het allemaal voor niets is geweest. Degenen die ergens huizen hebben, willen mij zijn.