Meer nummers van Magda Umer
Beschrijving
Producent: 0
Componist: Anna Patynek
Componist: Grzegorz Jędrzejowski
Componist: Jacek Kleyff
Componist: Jacek Osior
Componist: Jerzy Słomiński
Componist: Olga Stopińska
Tekstschrijver: Anna Patynek
Tekstschrijver: Jacek Kleyff
Tekstschrijver: Jacek Osior
Tekstschrijver: Jerzy Słomiński
Tekstschrijver: Olga Stopińska
Songtekst en vertaling
Origineel
Teraz na scenę wyjdzie niezwykła, niezwykła zupełnie grupa ludzi.
Ja, ja naprawdę od lat marzę, żeby rzucić te czarne suknie, rozszarpać perły, włożyć jakieś spodnie z piżamy i katany, włosy w dredy sobie uczesać i śpiewać hymny o umiłowaniu natury i wolności.
No i widzicie, jak śmiesznie wygląda taka sukienka przy wolnych ludziach.
Chociaż sobie buty zdejmę.
Ja ciągle nie wierzę, że ja z nimi śpiewam.
Oni są wolni i nigdzie się nie spieszą.
Mówiłam.
Rozpostarta płachta nieba zawsze daje to, co trzeba.
Przez tę płachtę pod sam kręgosłup prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań, zwykle trafiam w to, co czuję.
Jeśli mniej premedytuję, jeśli mniej kalkuluję.
W życiu, życiu, życiu, życiu, życiu, życiu.
Nie muszę tu być, lecz cieszę się.
Gdy czasem jestem. Gdy czasem jeeestem.
Chociaż nie muszę stąd iść póki co, lecz cieszę się, gdy czasem jestem. Gdzie? Gdzie? Wcale.
Gdzie? Gdzie?
Ja chcę nie musieć nic, bo tylko wtedy coś potrafię.
Coś potrafię.
Kiedy nie muszę nic, potrafię musieć żyć na jawie.
Żyć na jaaawie i uczyć się kochać tę płachtę nieba. Co zawsze daje to, co trzeba.
Przez tę płachtę pod sam kręgosłup prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań, zwykle trafiam w to, co czuję.
Jeśli mniej premedytuję, jeśli mniej kalkuluję.
W życiu.
A w przymusie żyć to być skazanym na marzenia.
Na marzenia.
Gdy zmuszać chcę kogoś do czegoś, to chyba właśnie chcę przed własnym lękiem uciec.
Ale gdzie tu zbiegać gdzie na tym świecie i w tym ciele? No gdzie tu zbiegać gdzie?
No gdzie?
Na tym świecie i w tym ciele.
Rozpostarta płachta nieba zawsze daje to, co trzeba.
Przez tę płachtę pod sam kręgosłup prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań, zwykle trafiam w to, co czuję.
Jeśli mniej premedytuję, jeśli mniej kalkuluję. W życiu.
Gdy muszę kpić to chyba znak, że na to, z czego kpię sił już nie mam. Sił już mi brak. Ja chyba muszę nie musieć nic.
Nic, kiedy wiem, co naprawdę muszę.
Co naprawdę muszę. Muszę.
A czego nie?
Jacek Kleyff, Słoma i Ania
Radymek.
Wolni ludzie.
Bardzo, bardzo, bardzo dziękuję.
Nederlandse vertaling
Nu verschijnt er een buitengewone, volkomen buitengewone groep mensen op het podium.
Ik, ik droom er echt al jaren van om die zwarte jurkjes weg te gooien, mijn parels te scheuren, een pyjamabroek en een katana aan te trekken, mijn haar in dreadlocks te kammen en hymnes te zingen over de liefde voor de natuur en de vrijheid.
En je ziet hoe grappig zo'n jurk eruit ziet voor vrije mensen.
Ik trek tenminste mijn schoenen uit.
Ik kan nog steeds niet geloven dat ik met hen zing.
Ze zijn traag en hebben geen haast.
Ik heb het je verteld.
De spreiding van het hemellaken geeft altijd wat nodig is.
De kennis zelf schijnt door dit doek heen tot aan de ruggengraat.
Als ik er zonder aarzeling uit kies, raak ik meestal wat ik voel.
Als ik minder voorbedacht, als ik minder bereken.
In leven, leven, leven, leven, leven, leven.
Ik hoef hier niet te zijn, maar ik ben blij.
Als ik dat soms ben. Als ik soms eet.
Hoewel ik hier voorlopig niet weg hoef, ben ik soms blij als ik hier ben. Waar? Waar? Helemaal niet.
Waar? Waar?
Ik wil niets moeten doen, want alleen dan kan ik iets doen.
Ik kan iets doen.
Als ik niets hoef te doen, kan het zijn dat ik wakker moet leven.
Leef in jaaawa en leer van dit hemellandschap te houden. Die je altijd geeft wat je nodig hebt.
De kennis zelf schijnt door dit doek heen tot aan de ruggengraat.
Als ik er zonder aarzeling uit kies, raak ik meestal wat ik voel.
Als ik minder voorbedacht, als ik minder bereken.
In het leven.
En onder dwang leven betekent veroordeeld zijn tot dromen.
Voor dromen.
Als ik iemand wil dwingen iets te doen, denk ik dat ik aan mijn eigen angst wil ontsnappen.
Maar waar moet ik heen rennen, ergens in deze wereld en in dit lichaam? Dus waar moet je heen rennen?
Nou, waar?
In deze wereld en in dit lichaam.
De spreiding van het hemellaken geeft altijd wat nodig is.
De kennis zelf schijnt door dit doek heen tot aan de ruggengraat.
Als ik er zonder aarzeling uit kies, raak ik meestal wat ik voel.
Als ik minder voorbedacht, als ik minder bereken. In het leven.
Als ik er de spot mee moet drijven, is dat waarschijnlijk een teken dat ik niet langer de kracht heb om te doen waar ik de spot mee drijf. Ik heb geen kracht meer. Ik denk dat ik niets hoef te doen.
Niets als ik weet wat ik echt nodig heb.
Wat ik echt nodig heb. Ik moet.
En wat niet?
Jacek Kleyff, Słoma en Ania
Radymek.
Vrije mensen.
Heel, heel, heel erg bedankt.