Beschrijving
Producent: Andrea Allocca
Componist, tekstschrijver: Elisa Benetti
Songtekst en vertaling
Origineel
Urla la sveglia, io la cerco con la mano.
Pare si sposti, proprio ieri stava lì.
Ok, la laurea è storia, ma qua ogni giorno è un viaggio.
È il quinto treno ed è solo martedì.
Col sedere sopra il sedile gelato e quando arrivo poi è nera pure qui.
La campanella suona, sale il mucchio selvaggio. Dimmi chi me l'ha fatto fare, dimmi chi.
Morfeo, pare vivo questo vento che c'è.
Tira forte che lo prenderei a botte se avessi delle forze per pensare anche a me.
Morfeo, culla me questa notte, asseconda idee corrotte che col freddo che c'è, mi merito le guance rosse, mando immagini sconce e un litro di rimbriolet.
Morfeo, rarara, rararara, rarara.
Da manuale io non mi lamento. In borsa mi porto l'accento e l'aritmia.
M'hanno insegnato a tenere tutto dentro.
Ora ascolto insegnare biologia.
Cerco negli occhi spenti la passione persa tra noncuranza e burocrazia, l'indifferenza di santi e persone. Se sapessero com'è bella casa mia.
Morfeo, pare vivo questo vento che c'è.
Tira forte che lo prenderei a botte se avessi delle forze per pensare anche a me.
Morfeo, culla me questa notte, asseconda idee corrotte che col freddo che c'è, mi merito le guance rosse, mando immagini sconce e un litro di rimbriolet.
Morfeo, rarara, rararara, rarara. Morfeo.
Morfeo.
Nederlandse vertaling
De wekker schreeuwt, ik zoek ernaar met mijn hand.
Het lijkt te bewegen, gisteren was het er nog.
Oké, afstuderen is geschiedenis, maar hier is elke dag een reis.
Het is de vijfde trein en het is pas dinsdag.
Met mijn kont op de bevroren stoel en als ik aankom is het hier ook zwart.
De bel gaat, de wilde stapel stijgt. Vertel me wie mij dit heeft laten doen, vertel me wie.
Morpheus, deze wind die daar is, lijkt levend.
Hij trekt zo hard dat ik hem zou slaan als ik de kracht had om zelfs maar aan mezelf te denken.
Morpheus, wieg mij deze nacht, geef me over aan corrupte ideeën dat ik met de kou die er is, rode wangen verdien, ik stuur vieze beelden en een liter rimbriolet.
Morpheus, Rarara, Rararara, Rarara.
Volgens het boekje klaag ik niet. Ik draag mijn accent en aritmie in mijn tas.
Ze hebben mij geleerd alles binnen te houden.
Nu luister ik naar de lessen biologie.
Ik zoek in de doffe ogen naar de passie die verloren gaat tussen onzorgvuldigheid en bureaucratie, de onverschilligheid van heiligen en mensen. Als ze eens wisten hoe mooi mijn huis is.
Morpheus, deze wind die daar is, lijkt levend.
Hij trekt zo hard dat ik hem zou slaan als ik de kracht had om zelfs maar aan mezelf te denken.
Morpheus, wieg mij deze nacht, geef me over aan corrupte ideeën dat ik met de kou die er is, rode wangen verdien, ik stuur vieze beelden en een liter rimbriolet.
Morpheus, Rarara, Rararara, Rarara. Morpheus.
Morpheus.