Beschrijving
Producent: Jack Segal
Componist Tekstschrijver: Samuel Roland Wray
Songtekst en vertaling
Origineel
I'm in a room of mirrors.
She ties her hair back. And she puts you where she wants you.
Where she wants you is where I'm at. And she asks what I'm thinking.
There's truly nothing in this mind anymore. And of course she don't believe me.
I don't blame her, I wouldn't either.
Me and my friends break it all and build it back but smaller. Give me glue, give me tape.
I'll stitch it back but thinner.
In my room of mirrors.
Playing at the station. They want Piano Man.
I've lost my patience and he takes me evening plans.
So I cycle to a room with nothing but clothes on the floor.
Me touches my shoulder with a finger I ain't never felt before. Who am I? Who am I? Well, I don't care.
Just give me an ice cream or a cigarette or the wind in my hair. Who am I? Who am I?
I don't care. Just show me a pop star or a sunset or a handmade chair.
'Cause me and my friends break it all and build it back but smaller. Give me glue, give me tape.
I'll stitch it back but thinner.
In my room of mirrors.
Me and my friends break it all and build it back but smaller. Give me glue, give me tape.
I'll stitch it back but thinner. In my room of mirrors.
'Cause me and my friends break it all and build it back but smaller. Give me glue, give me tape.
I'll stitch it back but thinner.
In my room of mirrors.
Nederlandse vertaling
Ik ben in een kamer vol spiegels.
Ze bindt haar haar naar achteren. En ze plaatst je waar ze je wil hebben.
Waar zij jou wil, is waar ik ben. En ze vraagt waar ik aan denk.
Er zit werkelijk niets meer in deze geest. En natuurlijk gelooft ze mij niet.
Ik neem het haar niet kwalijk, dat zou ik ook niet doen.
Ik en mijn vrienden breken het allemaal en bouwen het terug, maar dan kleiner. Geef me lijm, geef me tape.
Ik naai het terug, maar dan dunner.
In mijn spiegelkamer.
Spelen op het station. Ze willen Pianoman.
Ik heb mijn geduld verloren en hij neemt me avondplannen mee.
Dus fiets ik naar een kamer waar alleen maar kleren op de grond liggen.
Ik raak mijn schouder aan met een vinger die ik nog nooit eerder heb gevoeld. Wie ben ik? Wie ben ik? Nou, het maakt mij niet uit.
Geef mij maar een ijsje of een sigaret of de wind in mijn haar. Wie ben ik? Wie ben ik?
Het maakt mij niet uit. Laat me gewoon een popster zien, of een zonsondergang, of een handgemaakte stoel.
Omdat ik en mijn vrienden het allemaal kapot maken en het weer opbouwen, maar dan kleiner. Geef me lijm, geef me tape.
Ik naai het terug, maar dan dunner.
In mijn spiegelkamer.
Ik en mijn vrienden breken het allemaal en bouwen het terug, maar dan kleiner. Geef me lijm, geef me tape.
Ik naai het terug, maar dan dunner. In mijn spiegelkamer.
Omdat ik en mijn vrienden het allemaal kapot maken en het weer opbouwen, maar dan kleiner. Geef me lijm, geef me tape.
Ik naai het terug, maar dan dunner.
In mijn spiegelkamer.