Meer nummers van Max Korzh
Beschrijving
Componist: Корж Максим Анатольевич
Tekstschrijver: Корж Максим Анатольевич
Songtekst en vertaling
Origineel
[песня "17 лет"]
Не зеленеет трава, лишь снег хрустит под дождем.
Нет мира без тебя, хоть и говорят, бля, через месяц пройдет. Я пойду туда, где так мне смогут все объяснить.
Эти женщины, их толпа, они мне тебя помогут забыть.
Те детали, что как нож запали под живот, как и прежде нашей встречи помню до минут.
Жаль, что окончательно тут сохранить тепло в этом блядском мире мне не суждено.
Ветер провоцирует раны, танец замедляет темп.
Снова я в толпу ныряю, будто мне семнадцать лет. И в метро машу степами криво, словно я ослеп.
Снова я тебя теряю, будто мне семнадцать лет.
Семнадцать лееет, эй, улетели, бывает никто. Семнадцать лееет, эй, убиты заново.
В семнадцать лееет, что впереди все равно.
Только как это было давно, как это было давно. Не зеленеет трава, лишь снег хрустит под дождем.
Нет мира без тебя, хоть и говорят, бля, через месяц пройдет.
То, наверное, снегопад мне глаза залепил. Кто-то бьется до конца, а я взял и как всегда отпустил.
Сколько тех историй было, знаю, все пройдет.
На царапины бинты, до свадьбы заживет.
Люди в окнах прячут счастье за глухой стеной, а меня, паскуда, забирает ночь. Ветер провоцирует раны, танец замедляет темп.
Снова я в толпу ныряю, будто мне семнадцать лет.
И в метро машу степами криво, словно я ослеп. Снова я тебя теряю, будто мне семнадцать лет.
Семнадцать лееет, эй, улетели, бывает никто.
Семнадцать лееет, эй, убиты заново. В семнадцать лееет, что впереди все равно.
Только как это было давно, как это было давно.
Не зеленеет трава, лишь снег хрустит под дождем.
Затягивая рюкзак, намечаю утром ранний подъем, а затем по облакам, пока семья еще спит, ждет дорога дальняя.
Богу так я благодарен за жизнь.
Люди сходятся, расходятся чужой виной. После все свои ошибки назовут судьбой.
А время крутит безвозвратно, время мчит вперед. Но зачем же до сих пор ты меня ждешь?
Ветер провоцирует раны, танец замедляет темп.
Снова я в толпу ныряю, будто мне семнадцать лет. И в метро машу степами криво, словно я ослеп.
Снова я тебя теряю, будто мне семнадцать лет.
Семнадцать лееет, эй, улетели, бывает никто. Семнадцать лееет, эй, убиты заново.
В семнадцать лееет, что впереди все равно.
Только как это было давно, как это было давно.
Nederlandse vertaling
[lied "17 jaar"]
Het gras wordt niet groen, alleen de sneeuw knerpt in de regen.
Er is geen wereld zonder jou, ook al zeggen ze: fuck, het zal over een maand voorbij zijn. Ik ga waar ze mij alles kunnen uitleggen.
Deze vrouwen, hun menigte, ze zullen me helpen je te vergeten.
Die details die als een mes onder mijn buik bleven steken, net als vóór onze ontmoeting, herinner ik me tot op de minuut.
Het is jammer dat ik niet voorbestemd ben om hier in deze verdomde wereld eindelijk warm te blijven.
De wind veroorzaakt wonden, de dans vertraagt.
Opnieuw duik ik de menigte in alsof ik zeventien jaar oud ben. En in de metro zwaai ik scheef met mijn stappen, alsof ik blind ben.
Opnieuw verlies ik je, alsof ik zeventien jaar oud ben.
Zeventien vliegt, hé, ze zijn weggevlogen, er is niemand. Zeventien leet, hé, weer vermoord.
Op zeventienjarige leeftijd voelt het alsof er niets in het verschiet ligt.
Hoe lang geleden was het, hoe lang geleden was het. Het gras wordt niet groen, alleen de sneeuw knerpt in de regen.
Er is geen wereld zonder jou, ook al zeggen ze: fuck, het zal over een maand voorbij zijn.
Het was waarschijnlijk de sneeuwval die mijn ogen bedekte. Sommige mensen vechten tot het einde, maar ik heb het gepakt en, zoals altijd, losgelaten.
Er zijn zoveel van die verhalen geweest, ik weet dat alles voorbij zal gaan.
Verbind de krassen, ze zullen genezen vóór de bruiloft.
Mensen achter de ramen verbergen het geluk achter een blinde muur, en de nacht neemt mij mee, de klootzak. De wind veroorzaakt wonden, de dans vertraagt.
Opnieuw duik ik de menigte in alsof ik zeventien jaar oud ben.
En in de metro zwaai ik scheef met mijn stappen, alsof ik blind ben. Opnieuw verlies ik je, alsof ik zeventien jaar oud ben.
Zeventien vliegt, hé, ze zijn weggevlogen, er is niemand.
Zeventien leet, hé, weer vermoord. Op zeventienjarige leeftijd voelt het alsof er niets in het verschiet ligt.
Hoe lang geleden was het, hoe lang geleden was het.
Het gras wordt niet groen, alleen de sneeuw knerpt in de regen.
Ik span mijn rugzak aan en ben van plan om 's ochtends vroeg op te staan, en dan wacht er door de wolken, terwijl het gezin nog slaapt, een lange reis.
Ik ben God zo dankbaar voor het leven.
Mensen komen samen en gaan uit elkaar vanwege de schuld van iemand anders. Daarna worden al je fouten het lot genoemd.
En de tijd draait onherroepelijk, de tijd snelt vooruit. Maar waarom wacht je nog steeds op mij?
De wind veroorzaakt wonden, de dans vertraagt.
Opnieuw duik ik de menigte in alsof ik zeventien jaar oud ben. En in de metro zwaai ik scheef met mijn stappen, alsof ik blind ben.
Opnieuw verlies ik je, alsof ik zeventien jaar oud ben.
Zeventien vliegt, hé, ze zijn weggevlogen, er is niemand. Zeventien leet, hé, weer vermoord.
Op zeventienjarige leeftijd voelt het alsof er niets in het verschiet ligt.
Hoe lang geleden was het, hoe lang geleden was het.