Meer nummers van Umarell
Beschrijving
Producent: Martin Giovannella
Songtekst en vertaling
Origineel
E bloccherò tra i contatti la famiglia di mio padre, come taglierò i rami dell'albero cancerogeno che cade.
Nella mia testa mi perdo e non voglio nessuno, tanto sono quanto sicuro che trovo da solo rifugio.
Dentro sputo rigore, agitazione e mi trattengo tutto mentre me ne vado a lezione.
Ti ho detto che stavo male per delle settimane, invece stavo bene.
Eccome.
E siccome le cose non vanno mi son fatto un'armatura, ora sono un carro armato pronto a sparare.
Pronto a sparare, pronto a sparare, pronto a sparare.
Sono un oggetto, sono un malessere, eh! sono un essere maledetto.
Come no? Prego qualcuno mi aiuti o qualcuno mi salvi da me stesso. Fenomeno!
Non ho alcuna dipendenza, non una, ma ho una matrice violenta non una, e se tu ora mi ascolti capirai che la testa è la mia salvezza. Mi hai detto no.
Mi dicevi che eri indecente quando avevi i capelli lunghi.
Ora coi capelli corti mi sento più bello.
Nel mio cranio ora c'è un becco.
Stai attento, ci hai lasciato un dente la notte che mi hai mangiato il cervello.
Bellissimo, sei la mia bellino. Lo senti?
Bellissimo.
E amo tanto Mari e mi piace quando sorride, sta ridendo adesso.
E niente, oggi piango, ma è tutto merito tuo.
Ogni mio sentimento e ogni mio risentimento stanno in quel documento che ti ho spedito a giugno.
Sulla crescita e sull'odio, dannato sei il tuo orgoglio.
Io sono un orologio che ha ragione due volte al giorno.
Vengo da una terra che non mi appartiene.
Ora al piede porto una catena che mi -detiene. -Ciao.
Orecchie aperte, economista e ingegnere.
Ti prego, faccia come tutti e si metta sereno.
Nederlandse vertaling
En ik zal de familie van mijn vader uitsluiten van mijn contacten, net zoals ik de takken zal afhakken van de kankerverwekkende boom die valt.
In mijn hoofd verdwaal ik en ik wil niemand, ik weet zo zeker dat ik alleen mijn toevlucht kan vinden.
Van binnen spuug ik strengheid en opwinding uit en houd ik alles in als ik naar de les ga.
Ik zei toch dat ik wekenlang ziek was, maar het ging goed met mij.
Hier ben ik.
En omdat het niet goed gaat, heb ik een pantser voor mezelf gemaakt, nu ben ik een tank die klaar is om te schieten.
Klaar om te schieten, klaar om te schieten, klaar om te schieten.
Ik ben een object, ik ben een ziekte, hè! Ik ben een vervloekt wezen.
Waarom niet? Ik bid dat iemand mij helpt of dat iemand mij van mezelf redt. Fenomeen!
Ik heb geen enkele verslaving, niet één, maar ik heb een gewelddadige matrix, niet één, en als je nu naar me luistert, zul je begrijpen dat het hoofd mijn redding is. Je zei nee.
Je vertelde me dat je onfatsoenlijk was als je lang haar had.
Nu met kort haar voel ik me mooier.
In mijn schedel zit nu een snavel.
Wees voorzichtig, je liet daar een tand achter op de avond dat je mijn hersenen at.
Mooi, jij bent mijn liefste. Voel je het?
Mooi.
En ik hou zoveel van Mari en ik vind het leuk als ze lacht, ze lacht nu.
En niets, vandaag huil ik, maar het komt allemaal door jou.
Al mijn gevoelens en al mijn wrok staan in dat document dat ik je in juni stuurde.
Over groei en haat, verdom je trots.
Ik ben een klok die twee keer per dag gelijk heeft.
Ik kom uit een land dat niet van mij is.
Nu heb ik een ketting aan mijn voet die mij vasthoudt. -HOI.
Oren open, econoom en ingenieur.
Doe alsjeblieft net als iedereen en blijf kalm.