Beschrijving
Producent: Thomas Bard
Tekstschrijver: Mara van Brokhoven
Componist: Thomas Bard
Songtekst en vertaling
Origineel
Another phone call, another tear running up.
But a careful good word and a listening ear must be enough.
Can it slow down or is this growing up?
Can I please, please sit this one out?
I take a breath but it is never deep enough.
I second-guess whatever reason could be the cause.
Something is breaking now,
I don't think I will bend.
How much more before it ends?
It's so thin and it's starting to, but fake me by the minute, grasping for some clues.
It's so thin and you feel it too.
Wish I had it all together, but they keep on, keep on slipping through.
Kinda feel sorry when I'm overhead.
With each breakdown, it all ends straight back to my lap.
It's not fair how deep it cuts into my chest. Will you give up?
Can I please, please sit this one out?
I take a breath but it is never deep enough.
I second-guess whatever reason could be the cause.
Something is breaking now, I don't think I will bend.
How much more before it ends?
It's so thin and it's starting to, but fake me by the minute, grasping for some clues.
It's so thin and you feel it too.
Wish I had it all together, but they keep on, keep on.
It's so thin.
It's so thin.
It's so thin.
Wish I had it all together, but they keep on, keep on slipping through.
Nederlandse vertaling
Nog een telefoontje, nog een traan.
Maar een voorzichtig, goed woord en een luisterend oor moeten voldoende zijn.
Kan het vertragen of is dit aan het groeien?
Mag ik dit alsjeblieft uitzitten?
Ik haal diep adem, maar het gaat nooit diep genoeg.
Ik vermoed dat welke reden dan ook de oorzaak kan zijn.
Er breekt nu iets,
Ik denk niet dat ik zal buigen.
Hoeveel nog voordat het eindigt?
Het is zo dun en dat begint ook zo te worden, maar fake me met de minuut, op zoek naar enkele aanwijzingen.
Het is zo dun en je voelt het ook.
Ik wou dat ik alles bij elkaar had, maar ze blijven doorgaan, blijven er doorheen glippen.
Ik heb een beetje medelijden als ik boven mijn hoofd sta.
Bij elke storing eindigt het allemaal meteen weer op mijn schoot.
Het is niet eerlijk hoe diep het in mijn borst snijdt. Geef je het op?
Mag ik dit alsjeblieft uitzitten?
Ik haal diep adem, maar het gaat nooit diep genoeg.
Ik vermoed dat welke reden dan ook de oorzaak kan zijn.
Er breekt nu iets, ik denk niet dat ik zal buigen.
Hoeveel nog voordat het eindigt?
Het is zo dun en dat begint ook zo te worden, maar fake me met de minuut, op zoek naar enkele aanwijzingen.
Het is zo dun en je voelt het ook.
Ik wou dat ik alles bij elkaar had, maar ze blijven doorgaan.
Het is zo dun.
Het is zo dun.
Het is zo dun.
Ik wou dat ik alles bij elkaar had, maar ze blijven doorgaan, blijven er doorheen glippen.