Origineel
Screams echo within a symphony of pain,
A prelude to the dance with your own shadow.
Walk the path where sorrow holds its way,
Where sorrow weeps and melancholy rains.
Where shadows stretch and creep,
Fear, a twisted hand at the trembling gate.
Panic and misery dance in the dark,
Chaos spills a universe out of sync.
A universe disjointed, fractured and torn,
Drenched in dread, a hatred you've borne.
Obliterating darkness, vast and all-consuming,
Your sorrow is a flicker in this horror gloom.
The vast, devouring darkness swallows you,
Holds your sorrow but a whisper in its chilling toll.
Old, wretched and neglected,
Tears for a life squandered, a soul astray.
Wretched figure lost in the vast obliterating dark.
But then — the world, the world shines
Through the mist, strange and wondrous,
Shattering the gloom.
Sickness transformed into beauty taking form,
Nature’s protest, a thunderous defiant cry.
Sick of living yet alive,
A protest in the night.
Dim visions dance in the ethereal mist,
A dim fantasy, whispers in the misty air.
Grief finds solace not in vengeance,
Kissed, resting in shadows where shades softly sigh.
Innocent gloom, cloaked with a dark appeal,
A story whispered, a truth yet untold.
The beauty of the void,
Where darkness holds its sway.
The beauty of darkness,
A paradox untold.
Nederlandse vertaling
Schreeuwen galmen in een symfonie van pijn,
Een prelude op de dans met je eigen schaduw.
Loop het pad waar verdriet zijn weg vindt,
Waar verdriet weent en melancholie regent.
Waar schaduwen zich uitstrekken en kruipen,
Angst, een verdraaide hand aan de sidderende poort.
Paniek en ellende dansen in het duister,
Chaos stort een universum uit syncroonisatie uit.
Een universum ontwricht, gebroken en verscheurd,
Gedrenkt in verschrikking, een haat die je hebt gedragen.
Vernietigende duisternis, uitgestrekt en alles opslokkend,
Je verdriet is een flikkering in dit gruwelijke somberheid.
De uitgestrekte, verslindende duisternis slokt je op,
Houdt je verdriet slechts een fluistering in zijn ijzingwekkende klank.
Oud, ellendig en verwaarloosd,
Tranende voor een verkwist leven, een ziel die afdwaalt.
Een ellendig figuur verdwaald in het uitgestrekte vernietigende duister.
Maar toen — de wereld, de wereld schijnt
Door de mist, vreemd en wonderlijk,
De somberheid versplinterend.
Ziekte getransformeerd tot schoonheid die vorm krijgt,
Natuur's protest, een donderende trotse kreet.
Ziek van leven, maar toch levend,
Een protest in de nacht.
Dofe visioenen dansen in de etherische mist,
Een doffe fantasie, fluisteringen in de mistige lucht.
Rouwen vindt geen troost in wraak,
Gekust, rustend in schaduwen waar tinten zacht zuchten.
Onschuldige somberheid, gehuld in een duistere aantrekkingskracht,
Een verhaal gefluisterd, een waarheid nog onverteld.
De schoonheid van de leegte,
Waar duisternis de overhand heeft.
De schoonheid van duisternis,
Een paradox die nog onverteld is.
