Meer nummers van хейтспіч
Beschrijving
Producent: Konstantin Pucha
Zang: Dmitri Odnorozhenko
Componist: Dmitri Odnorozhenko.
Auteur van de tekst: Dmitri Odnorozjenko
Songtekst en vertaling
Origineel
Панельний будинок нависає наді мною, наче хоче до мене доїбатися.
Типу, він тут був раніше за мене і треба з ним через це рахуватися.
Типу, його потворний вигляд має викликати не відразу, а ностальгію за часами, коли я і сам в такому жив.
О так, вже б я плекав надію більше ніколи в подібний будинок не повертатися.
Але от я стою і дивлюсь на панельний будинок, а він нависає наді мною, наче хоче доїбатися.
Його шви між панелями рана, що кровоточить брудною водою зі стоків.
Він важливіший, бо в ньому є люди, живуть там, як в гніздах сороки.
Тягнуть в кожну щілину блискуче сміття зі сміттєвих потоків. Панельний будинок і шо ти?
Побачим, про кого з нас двох згадають хоча б за сто років.
Хто я є і ким би був, якби не мій тупий бекграунд?
Хотів би, може, все й забув би, але ж не знаю, ким би став.
Хто я є і ким би був, якби не мій тупий бекграунд?
Хотів би, може, все й забув би, але ж не знаю, ким би став.
Я б рад коли не бачив би знову цей панельний будинок, якби не війна.
Я б зніс його сам, але ж в ньому є люди, їх долі, їх душі, їх імена, їх думки, почуття, емоції.
Врешті решт їх власне світобачення, їх речі, фото, листи і моти, що має для їх сердець значення.
І тому я не буду ночами спати, як і цей будинок я буду стояти.
Я буду робити усе, щоб ми встали вдвох. Тепер тільки чекати, як сонце зійде.
Загроза мине, а хто тут міцніший це вже таке. Будь ласка, будинок, тримайся заради людей і заради мене.
Небо б'є, як ударами молота. Бетон скрипить, як зуби від холоду.
Вирви в землі, як макет домогли. Їх викопують самі, про них не просили, знов кратер поруч.
Не змогли б попасти, не прийдуть і спробують мене в нього вкласти.
Стою поруч з ним, дивлюсь на людей. Я не дам цьому будинку впасти!
Хто я є і ким би був, якби не мій тупий бекграунд?
Хотів би, може, все й забув би, але ж не знаю, ким би став.
Хитаються стіни шматками, кришиться уламками гілля з гнізда.
Я раніше на це прикривав свої очі.
Стояв, рахував би до ста, але зараз руками тримаю цеглинки, щоб ті не втрачали зчеплення.
Поруч ті, хто зі мною, навколо зіваки кожну мою дію коментують реченням. Поверхи рухнуть в секунду, в момент.
Як добре, що всі вони все ще цілі, наче зошит для математики. Тільки от кожна клітина в прицілі.
Мій вихід на сцену, тепер під виходи. Тільки будинок цей, сука, втримати.
Вони влітають, як вітер в вазон. Якщо ми посипемось, то тільки разом.
Якщо ми посипемось, то тільки разом.
Якщо ми посипемось, то тільки разом.
Якщо ми посипемось, то тільки разом.
Хто я є і ким би був, якби не мій тупий бекграунд?
Хотів би, може, все й забув би, але ж не знаю, ким би став.
Ким би став?
Nederlandse vertaling
Het geprefabriceerde huis hangt over me heen, alsof het me wil naaien.
Hij was hier eerder dan ik en daarom moet je met hem rekening houden.
Het lelijke uiterlijk zou bijvoorbeeld niet onmiddellijk moeten oproepen, maar heimwee naar de tijd dat ik zelf zo leefde.
O ja, ik zou de hoop koesteren nooit meer naar zo’n huis terug te keren.
Maar hier sta ik en kijk naar het paneelhuis, en het hangt boven me, alsof het af wil.
Zijn naden tussen de panelen zijn een wond waardoor vuil water uit de afvoeren stroomt.
Het is belangrijker omdat er mensen in zitten die daar als in eksternesten leven.
Ze slepen glanzend afval uit afvalstromen naar elke spleet. Een paneelhuis en wat ben jij?
Laten we eens kijken wie van ons twee over minstens honderd jaar herinnerd zal worden.
Wie ben ik en wie zou ik zijn zonder mijn stomme achtergrond?
Ik zou het graag willen, misschien zou ik alles vergeten, maar ik weet niet wie ik zou worden.
Wie ben ik en wie zou ik zijn zonder mijn stomme achtergrond?
Ik zou het graag willen, misschien zou ik alles vergeten, maar ik weet niet wie ik zou worden.
Ik zou blij zijn als ik dit paneelhuis niet meer zou zien, als er geen oorlog was.
Ik zou het zelf afbreken, maar er zitten mensen in, hun lot, hun ziel, hun namen, hun gedachten, gevoelens, emoties.
Het zijn tenslotte hun eigen wereldbeeld, hun spullen, foto's, brieven en berichten die belangrijk zijn voor hun hart.
En daarom slaap ik 's nachts niet, net als dit huis zal ik staan.
Ik zal er alles aan doen zodat we samen opstaan. Nu hoeven we alleen nog maar te wachten tot de zon opkomt.
De dreiging zal voorbijgaan, en wie hier sterker is, is dat al. Alsjeblieft, huis, wacht even, in het belang van de mensen en in het belang van mij.
De lucht klopt als hamerslagen. Het beton kraakt als tanden van de kou.
Barst in de grond, als mock-up. Ze zijn zelf uitgegraven, er is niet om gevraagd, opnieuw is de krater vlakbij.
Ze zouden er niet in kunnen komen, ze zouden niet komen en proberen mij erin te stoppen.
Ik sta naast hem en kijk naar de mensen. Ik laat dit huis niet vallen!
Wie ben ik en wie zou ik zijn zonder mijn stomme achtergrond?
Ik zou het graag willen, misschien zou ik alles vergeten, maar ik weet niet wie ik zou worden.
De muren trillen in stukken, takken van het nest brokkelen af met fragmenten.
Ik bedekte hiervoor mijn ogen.
Staande zou ik tot honderd hebben geteld, maar nu houd ik de stenen met mijn handen vast zodat ze hun grip niet verliezen.
In de buurt becommentariëren degenen die bij mij zijn, rond de toeschouwers, elke actie met een zin. De vloeren zullen in een seconde, in een moment, bewegen.
Gelukkig zijn ze allemaal nog intact, net als een wiskundeboekje. Alleen elke cel is in zicht.
Mijn uitgang naar het podium, nu naar de uitgangen. Alleen dit huis, trut, houd het.
Ze vliegen binnen als de wind in een bloempot. Als we vallen, dan alleen samen.
Als we vallen, dan alleen samen.
Als we vallen, dan alleen samen.
Als we vallen, dan alleen samen.
Wie ben ik en wie zou ik zijn zonder mijn stomme achtergrond?
Ik zou het graag willen, misschien zou ik alles vergeten, maar ik weet niet wie ik zou worden.
Wie zou je worden?