Meer nummers van IVAN LIULENOV
Beschrijving
Tekst: IVAN LULENOV.
Muziek: IVAN LULENOV, Anton Kukri.
Muziekproducent: Anton Kukri.
Mixen en masteren:
Anton Kukri, Sergej Bravarnjuk
Basgitaar: Alexander Chunin
Regisseur: Alaboechin Dmitri
Tweede directeur: Vakhula Galina
Producent: Krytovich Anna
Cameraman: Vladimir Kholodov
Focustrekker: Olga Julia
Mechanicus: Vatsik Gennadiy
Meester: Sdobnikov Evgeny
Lichttechnicus: Holtvyanytsa Ilya
Lichttechnicus: Baiev Artem
Stylist: Roemjantseva Aljona
Productieontwerper: Fartushnya Alina
Assistent stylist: Dmitrenko Tatjana
Assistent-regisseur: Chumak Bogdan
Backstagefotograaf: Polozok Polina
Video Backstage: Koelpanova Liza
Songtekst en vertaling
Origineel
Не можу дозволяти собі закохатись. Я не забув про нас і не забув, яка ти.
Не можу це зробити, хоч мене і просиш.
Зараз любиться в когось знову розкіш.
Інший дотик і не зміг собі дозволити, бо уві сні я бачив досі з тобою летим, і в теплих спогадах сльозами тонемо.
Я загадав те саме, але то не ми.
То вже не ми.
То не про нас.
Ми списалися знову в черговий раз, бо за вікнами клята тривога.
Мол, дізнатися, як ти, чи все гаразд.
Листування в коридорах.
І навиває страх вмерти так рано, так нікого і не покохавши.
Життя це не фортепіано.
Я вже давно не бачив білі клавіші. Не можу дозволяти собі закохатись.
Я не забув про нас і не забув, яка ти. Не можу це зробити, хоч мене і просиш.
Зараз любиться в когось знову розкіш.
Інший дотик і не зміг собі дозволити, бо уві сні я бачив досі з тобою летим, і в теплих спогадах сльозами тонемо.
Я загадав те саме, але то не ми.
То вже не ми.
То не про нас. Не можу дозволяти собі закохатись.
Я не забув про нас і не забув, яка ти. Не можу це зробити, хоч мене і просиш.
Зараз любиться в когось знову розкіш.
Десь на зупинці, на аварійці, набрав ендорфіну по вінця, відкинувшись сидіння до кінця, хапаючи кисень з напіввідкритих дверцят.
Я бачу ночі, що були нестримними, а рішення прийняті імпульсивними.
Повітрям дійсно, так, зносило нам ніг. Впали після, так, знесиленими.
Ооо, то вже не ми, знесиленими.
Єє, то не ми, то не ми, то не ми. Не можу дозволяти собі закохатись.
Я не забув про нас і не забув, яка ти. Не можу це зробити, хоч мене і просиш.
Зараз любиться в когось знову розкіш.
Інший дотик і не зміг собі дозволити, бо уві сні я бачив досі з тобою летим, і в теплих спогадах сльозами тонемо.
Я загадав те саме, але то не ми.
То вже не ми, знесиленими. Єє.
Не можу це зробити, хоч мене і просиш. Зараз любиться в когось знову розкіш.
Інший дотик і не зміг собі дозволити, бо уві сні я бачив досі з тобою летим, і в теплих спогадах сльозами тонемо.
Я загадав те саме, але то не ми.
Nederlandse vertaling
Ik kan het me niet veroorloven om verliefd te worden. Ik ben ons niet vergeten, en ik ben niet vergeten hoe jij bent.
Ik kan het niet, ook al vraag je het mij.
Nu houdt iemand weer van luxe.
Ik kon me geen aanraking meer veroorloven, want in mijn droom zag ik nog steeds met je vliegen, en we verdrinken in tranen in warme herinneringen.
Ik dacht hetzelfde, maar wij niet.
Wij zijn het niet meer.
Het gaat niet om ons.
We schreven ons weer af voor een andere keer, want buiten de ramen hangt een vervloekte angst.
Bijvoorbeeld om erachter te komen hoe het met je gaat, of alles in orde is.
Correspondentie in de gangen.
En de angst om zo vroeg te sterven, zonder van iemand gehouden te hebben.
Het leven is geen piano.
Ik heb al een hele tijd geen witte toetsen meer gezien. Ik kan het me niet veroorloven om verliefd te worden.
Ik ben ons niet vergeten, en ik ben niet vergeten hoe jij bent. Ik kan het niet, ook al vraag je het mij.
Nu houdt iemand weer van luxe.
Ik kon me geen aanraking meer veroorloven, want in mijn droom zag ik nog steeds met je vliegen, en we verdrinken in tranen in warme herinneringen.
Ik dacht hetzelfde, maar wij niet.
Wij zijn het niet meer.
Het gaat niet om ons. Ik kan het me niet veroorloven om verliefd te worden.
Ik ben ons niet vergeten, en ik ben niet vergeten hoe jij bent. Ik kan het niet, ook al vraag je het mij.
Nu houdt iemand weer van luxe.
Ergens bij de halte, bij het ongeval, kreeg ik endorfine tot aan de kruin, waardoor ik de stoel tot het einde achterover leunde en zuurstof uit de halfopen deur pakte.
Ik zie nachten die ongeremd waren en beslissingen die impulsief werden genomen.
De wind blies onze benen echt weg. Viel daarna neer, ja, uitgeput.
Oh, wij zijn het niet, uitgeput.
Ja, dan wij niet, dan wij niet, dan wij niet. Ik kan het me niet veroorloven om verliefd te worden.
Ik ben ons niet vergeten, en ik ben niet vergeten hoe jij bent. Ik kan het niet, ook al vraag je het mij.
Nu houdt iemand weer van luxe.
Ik kon me geen aanraking meer veroorloven, want in mijn droom zag ik nog steeds met je vliegen, en we verdrinken in tranen in warme herinneringen.
Ik dacht hetzelfde, maar wij niet.
Wij zijn het niet, uitgeput. Ja.
Ik kan het niet, ook al vraag je het mij. Nu houdt iemand weer van luxe.
Ik kon me geen aanraking meer veroorloven, want in mijn droom zag ik nog steeds met je vliegen, en we verdrinken in tranen in warme herinneringen.
Ik dacht hetzelfde, maar wij niet.