Meer nummers van Izi
Beschrijving
De trein vertrekt ergens ver weg, en de gedachten, als koffers zonder handvatten, slepen erachteraan, alsof je ze zou willen loslaten, maar het spijt je. De wereld flitst voorbij het raam, terwijl binnen een stille strijd woedt tussen degene die sterk wil lijken en degene die gewoon even wil uitademen. Alles lijkt volgens plan te gaan: nieuwe steden, nieuwe gezichten, en de gewoonte om "onderweg" te zijn is iets van een pantser geworden. Alleen daaronder leeft nog degene die ervan droomde te vliegen, maar er nu de voorkeur aan geeft gewoon niet te vallen. Een paradoxaal kalm gevoel, alsof het leven je echt heeft geleerd om zonder onnodige drama's op eigen benen te staan. Jeans in plaats van dure pakken, eerlijkheid in plaats van poseren. Je hoeft niet iemand anders te zijn om jezelf te kunnen blijven, zelfs als je daarvoor zelfverzekerd moet doen.
Songtekst en vertaling
Origineel
Eh, eh, eh, easy.
Uè, uè, uè, uè, uè, uè, uè, uè, uè.
Filtra la luce dall'alto e sembra quasi bello.
Non mi piace ma un cazzo, ma stamattina è diverso. Cosa mi gira il cervello?
Ruota non gira se penso già male, pensa che ho il mare che dove ci lascia affogare le pare così ci chiariamo.
Ogni accento ha il suo posto, ogni aceto ha il suo mosto.
Ho il diabete ed è un mostro.
Foglie secche nel bosco, scricchiolii nel corso.
Quando ci separiamo, ritornare a casa quando il sole cala piano e dopo i bandire di tavole, strade, sparire, tornare, fuggire, morire per vivere meglio, per vivere in tempo, per vivere nel tempo, per vivere nel tempo sul serio.
Le macchine in mezzo, le mani col medio, le raffiche, il vento, rimani o rimedio, rimari che ho dietro, rivali che freno, rivalse di amici che ho carico dietro.
Non ti sento da giorni e sono in viaggio da solo e non pretendo che torni, ma nemmeno che volo perché quando plano dall'alto vedo il mondo davvero, tu vai piano, io parto, tanto già lo sapevo che se qualcuno mi dà la forza, fra, mi rafforzo così, fai.
E nessuno mi dà la forza ma me la cavo così tra vesto le vesti di uomini chic nei sogni ma nella realtà vesto jeans, non scendo con sci ma esco con chi dimostra di sapermi capire appieno.
Io pensavo a me e a te, stesi nudi nel letto.
Le coperte non le voglio perché coprono l'orgoglio, quindi prendo da te e tu prendi da me come fosse il nostro giorno, come stessimo sparendo in un secondo io e te.
In ritardo di mesi affitto, mi ricordo di me da piccolo.
Ogni cosa che vorrei non ce l'ho, ogni rosa che vende ha vinto, ogni posa che scatti è peso, ogni cosa che spacchi è nero, ogni canna che faccio è un problema in meno, ogni volta che spacco, mi spacco sul serio.
Si mangia ma mangiar da solo mi stanca come ogni volta da solo in sta stanza, immerso nel buio, quintali di carta pesta, bestia calda, la mia palestra di note, di notte la fronte si bagna, ma chi se ne fotte dell'acqua?
La lacrima in viso se incido, sorrido se spacca, se è 'st'acqua non devo pagarla.
E non sei come me, non hai dormito in stazione con me, non hai chiamato gli amici per sapere se c'era un letto, anche bruciato, anche malmesso.
Non ho mai messo un soldo, fra, solo perché non l'avevo.
E non c'è pronto soccorso, solo la luce che arriva dal cielo.
E non ti sento da giorni e sono in viaggio da solo e non pretendo che torni, ma nemmeno che volo perché quando plano dall'alto vedo il mondo davvero, tu vai piano, io parto, tanto già lo sapevo che se qualcuno mi dà la forza, fra, mi rafforzo così, fai.
E nessuno mi dà la forza ma me la cavo così tra vesto le vesti di uomini chic nei sogni ma nella realtà vesto jeans, non scendo con sci ma esco con chi dimostra di sapermi capire appieno.
Io pensavo a me e a te, stesi nudi nel letto.
Le coperte non le voglio perché coprono l'orgoglio, quindi prendo da te e tu prendi da me come fosse il nostro giorno, come stessimo sparendo in un secondo io e te.
Eh, eh, eh, easy. Uè, uè, uè, uè, uè, uè, uè, uè, uè.
Nederlandse vertaling
Eh, eh, eh, makkelijk.
Hé, wauw, wauw, wauw, wauw, wauw, wauw, wauw, wauw.
Het filtert het licht van bovenaf en het ziet er bijna prachtig uit.
Ik vind het verdomd niet leuk, maar deze ochtend is anders. Wat laat mijn hersenen draaien?
Het wiel draait niet als ik al slecht nadenk, denk dat ik de zee heb waar hij ons laat verdrinken, zodat we onszelf kunnen verhelderen.
Elk accent heeft zijn plaats, elke azijn heeft zijn must.
Ik heb diabetes en het is een monster.
Droge bladeren in het bos, kraken in de loop.
Wanneer we uit elkaar gaan, naar huis terugkeren als de zon langzaam ondergaat en na de verbanning van tafels, straten, verdwijnen, terugkeren, ontsnappen, sterven om beter te leven, om in de tijd te leven, om in de tijd te leven, om serieus in de tijd te leven.
De auto's in het midden, de handen met de middelvingers, de windstoten, de wind, het verblijf of de remedie, rijmpjes die ik achter me heb, rivalen die ik rem, wraak van vrienden die ik achter me heb.
Ik heb al dagen niets van je gehoord en ik reis alleen en ik verwacht niet dat je terugkomt, of zelfs maar vliegt, want als ik van boven zweef, zie ik echt de wereld, jij gaat langzaam, ik ga weg, ik wist al dat als iemand mij de kracht geeft, bro, ik mezelf zo zal versterken, jij doet het.
En niemand geeft me de kracht, maar ik red me zo, ik draag de kleding van chique mannen in dromen, maar in werkelijkheid draag ik een spijkerbroek, ik ga niet op ski's naar beneden, maar ik ga uit met degenen die laten zien dat ze mij volledig begrijpen.
Ik dacht aan jou en mij, naakt in bed liggend.
Ik wil geen dekens omdat ze trots bedekken, dus neem ik van jou en jij van mij alsof het onze dag is, alsof jij en ik in een oogwenk verdwijnen.
Maanden te laat met de huur, ik herinner me mezelf als kind.
Ik heb niet alles wat ik wil, elke roos die wordt verkocht heeft gewonnen, elke pose die je fotografeert is gewicht, alles wat je rockt is zwart, elke joint die ik maak is een probleem minder, elke keer dat ik rock, rock ik echt.
We eten, maar alleen eten vermoeit me, zoals elke keer als ik alleen ben in deze kamer, ondergedompeld in het donker, tonnen papier-maché, heet beest, mijn gym aan aantekeningen, 's nachts wordt mijn voorhoofd nat, maar wat maakt water uit?
De traan op mijn gezicht als ik snij, ik glimlach als hij breekt, als het dit water is, hoef ik er niet voor te betalen.
En je bent niet zoals ik, je hebt niet met mij op het station geslapen, je hebt je vrienden niet gebeld om erachter te komen of er een bed was, zelfs een verbrand bed, zelfs een slecht bed.
Ik heb er nooit een cent in gestoken, bro, alleen maar omdat ik het niet had.
En er is geen eerste hulp, alleen het licht dat uit de lucht komt.
En ik heb al dagen niets van je gehoord en ik reis alleen en ik verwacht niet dat je terugkomt, of zelfs maar vliegt, want als ik van boven zweef, zie ik echt de wereld, jij gaat langzaam, ik ga weg, ik wist al dat als iemand mij de kracht geeft, bro, ik mezelf zo versterk, jij het doet.
En niemand geeft me de kracht, maar ik red me zo, ik draag de kleding van chique mannen in dromen, maar in werkelijkheid draag ik een spijkerbroek, ik ga niet op ski's naar beneden, maar ik ga uit met degenen die laten zien dat ze mij volledig begrijpen.
Ik dacht aan jou en mij, naakt in bed liggend.
Ik wil geen dekens omdat ze trots bedekken, dus neem ik van jou en jij van mij alsof het onze dag is, alsof jij en ik in een oogwenk verdwijnen.
Eh, eh, eh, makkelijk. Hé, wauw, wauw, wauw, wauw, wauw, wauw, wauw, wauw.