Beschrijving
Balanceren tussen verstand en gevoel is bijna als lopen over een koord in de hitte van juli, waar de wind naar zee ruikt en naar de angst om belachelijk te zijn. De schouders trillen, maar niet van de kou: het klinkt gewoon te luid, wat normaal gesproken onder een glimlach verborgen blijft. Er zit iets in deze melodie van een avond waarop je niet naar huis wilt gaan en iedereen "nog eentje en dan naar huis" herhaalt, hoewel ze weten dat ze niet naar huis willen. De stem trilt, alsof hij bang is voor zichzelf, maar in die trilling is er pure vreugde om nog een moment langer te leven dan de kalender toelaat. De zomer hoeft toch niet precies volgens schema te eindigen. Soms blijft het gewoon als een lichte trilling op de lippen hangen als je zingt, en als een dom geluk dat je verbergt zodat niemand begrijpt hoe goed je het hebt.
Songtekst en vertaling
Origineel
In bilico tra santi e falsi dei, sorretto da un'insensata voglia di equilibrio e resto qui sul filo di un rasoio ad asciugar parole che oggi o stesso mai dirò.
Non senti che tremo mentre canto?
Nascondo questa stupida allegria quando mi guardi.
Non senti che tremo mentre canto?
È il segno di un'estate che vorrei potesse non finire mai.
In bilico tra tutti i miei vorrei, non sento più quell'insensata voglia di equilibrio che mi lascia qui sul filo di un rasoio a disegnar capriole che a mezz'aria mai farò.
Non senti che tremo mentre canto?
Nascondo questa stupida allegria quando mi guardi.
Non senti che tremo mentre canto?
È il segno di un'estate che vorrei potesse non finire mai.
In bilico tra santi che non pagano.
E tanto il tempo passa e passerai, come sai tu.
In bilico.
E intanto il tempo passa e tu non passi mai.
Nascondo questa stupida allegria quando mi guardi.
Non senti che tremo mentre canto?
È il segno di un'estate che vorrei potesse non finire, vorrei potesse non finire, vorrei potesse non finire mai.
Finire mai. Finire mai.
Nederlandse vertaling
Balancerend tussen heiligen en valse goden, ondersteund door een zinloos verlangen naar evenwicht, blijf ik hier op het scherp van de snede woorden drogen die ik vandaag of dezelfde dag nooit zal zeggen.
Kun je mij niet horen trillen terwijl ik zing?
Ik verberg dit stomme geluk als je naar mij kijkt.
Kun je mij niet horen trillen terwijl ik zing?
Het is het teken van een zomer waarvan ik wenste dat deze nooit zou eindigen.
Balancerend tussen al mijn verlangens, voel ik niet langer dat zinloze verlangen naar evenwicht dat me hier op het scherp van de snede achterlaat en salto's maakt die ik nooit in de lucht zal doen.
Kun je mij niet horen trillen terwijl ik zing?
Ik verberg dit stomme geluk als je naar mij kijkt.
Kun je mij niet horen trillen terwijl ik zing?
Het is het teken van een zomer waarvan ik wenste dat deze nooit zou eindigen.
Balancerend tussen heiligen die niet betalen.
En de tijd verstrijkt en jij zult voorbijgaan, zoals je weet.
In de balans.
En ondertussen verstrijkt de tijd en jij gaat nooit voorbij.
Ik verberg dit stomme geluk als je naar mij kijkt.
Kun je mij niet horen trillen terwijl ik zing?
Het is het teken van een zomer waarvan ik wou dat hij nooit zou eindigen, ik wou dat hij nooit zou eindigen, ik wou dat hij nooit zou eindigen.
Nooit afmaken. Nooit afmaken.