Meer nummers van Andrea Laszlo De Simone
Beschrijving
Ademhaling, alsof die de schuldige is van alle ellende. Het hapert, trilt, grijpt naar de lucht, alsof het probeert vast te houden wat al lang uit de hand loopt. In elke noot voel je een gevoel van kwetsbaarheid, als van iemand die tegelijkertijd wil leven en bang is om te diep adem te halen, om niet opnieuw gekwetst te worden. Liefde gaat hier niet over romantiek, het gaat over instinct, over gebalde vuisten en de domme koppigheid om niet los te laten. Elk woord klinkt als een bekentenis van onvolmaaktheid. Zeg maar, ja, dit komt allemaal door onszelf: door het lichaam, door het zwijgen, door de wens om door ten minste iemand, ten minste één keer, begrepen te worden. En hoe sterker de omhelzing, hoe pijnlijker de aanraking. Het is simpel: liefde en pijn, als inademing en uitademing, bestaan niet zonder elkaar.
Songtekst en vertaling
Origineel
È colpa del respiro, fragile come me, se soffro tanto ma son vivo.
È colpa della bocca, stupida come me, e del tuo corpo che la tocca.
È colpa dell'istinto, agile come me, che corre sempre dritto al punto.
È colpa dell'amore, ruvido come me, se ormai non voglio più morire.
Quando parli e quando ridi e piangi e ti ricalci e spingi cercando di guarirmi, quando tu mi stringi sei in grado di ferirmi ed io non so spiegarlo e tu non puoi capirmi.
È colpa del silenzio, timido come me, se non ti dico quel che penso.
È colpa del rumore, pavido come me, se non riesci ad ascoltare.
Quando parli e quando ridi e piangi e ti ricalci e spingi cercando di guarirmi, quando tu mi stringi sei in grado di ferirmi ed io non so spiegarlo e tu non puoi capirmi.
Nederlandse vertaling
Het is de schuld van mijn ademhaling, kwetsbaar als ik, als ik zoveel lijd, maar ik leef.
Het is de schuld van de mond, dom als ik, en dat je lichaam hem aanraakt.
Het is de schuld van het instinct, behendig zoals ik, dat altijd meteen ter zake komt.
Het is de schuld van de liefde, ruw als ik, als ik niet langer wil sterven.
Als je praat en als je lacht en huilt en schopt en duwt om me te genezen, als je me vasthoudt, kun je me pijn doen en ik kan het niet uitleggen en je kunt me niet begrijpen.
Het is de schuld van de stilte, verlegen als ik, als ik je niet vertel wat ik denk.
Het is de schuld van het geluid, bang als ik, als je niet kunt luisteren.
Als je praat en als je lacht en huilt en schopt en duwt om me te genezen, als je me vasthoudt, kun je me pijn doen en ik kan het niet uitleggen en je kunt me niet begrijpen.