Beschrijving
Het ruikt naar benzine en verbleekte foto's. Het lijkt alsof iemand is teruggekeerd naar de plek waar de tijd stilstond - alleen om er zeker van te zijn dat er niets van over was. De muren kennen nog steeds vreemde stemmen, de buurman rookt dezelfde tabak en het oude jasje aan de kapstok bewaart nog steeds de geur van slapeloze nachten. Alles lijkt bekend, maar de handen weten niet meer hoe ze het verleden vast moeten houden. Het vloeit weg als rook in de portiek, en laat alleen een lichte nasmaak van pijn achter – diezelfde pijn waar je niet aan sterft, maar waar je ook niet meer kunt leven zoals voorheen.
Songtekst en vertaling
Origineel
Все, что вспомнить можно было, заправляю бензином.
Заношу в свои петли и поджигаю, эпизоды прошлого удаляю.
Помнишь, зажигалкой Cricket падики забиты, растворились в сладком дыме наши дни забытые. Остается боль, остается боль.
Остается боль, остается боль.
В один, когда вернусь один домой, всего на один день и на пару слов, ступаю на перрон, покупаю вино, открываю дверь запасным ключом.
На площадке курит все тот же сосед. Меня узнает, руку жмет: "Привет".
Захожу домой, и запахи стен проникают в голову, меня больше нет. Открываю фотки и вижу твою.
Не хочу обратно, не хочу на войну.
Открываю старый шкаф, и черный пиджак заставляет вспомнить твой пьяный взгляд. Открываю фотки и вижу твою.
Не хочу обратно, не хочу на войну.
Открываю старый шкаф, и черный пиджак заставляет вспомнить твой пьяный взгляд.
Помнишь, зажигалкой Cricket падики забиты, растворились в сладком дыме наши дни забытые. Остается боль, остается боль.
Остается боль, остается боль.
Помнишь, зажигалкой Cricket падики забиты, растворились в сладком дыме наши дни забытые. Остается боль, остается боль.
Остается боль, остается боль.
Nederlandse vertaling
Ik vul alles wat ik me kan herinneren met benzine.
Ik stop het in mijn loops en steek het in brand, ik verwijder afleveringen uit het verleden.
Weet je nog, de pads waren gevuld met een krekelaansteker, onze vergeten dagen opgelost in de zoete rook. De pijn blijft, de pijn blijft.
De pijn blijft, de pijn blijft.
Op een dag, als ik alleen thuiskom, voor één dag en een paar woorden, stap ik het perron op, koop wijn en open de deur met een reservesleutel.
Dezelfde buurman rookt op het terrein. Hij herkent mij en schudt mij de hand: “Hallo.”
Ik loop naar huis en de geuren van de muren dringen mijn hoofd binnen, ik ben er niet meer. Ik open de foto's en zie die van jou.
Ik wil niet terug, ik wil geen oorlog voeren.
Ik open een oude kast en het zwarte jasje doet me denken aan je dronken blik. Ik open de foto's en zie die van jou.
Ik wil niet terug, ik wil geen oorlog voeren.
Ik open een oude kast en het zwarte jasje doet me denken aan je dronken blik.
Weet je nog, de pads waren gevuld met een krekelaansteker, onze vergeten dagen opgelost in de zoete rook. De pijn blijft, de pijn blijft.
De pijn blijft, de pijn blijft.
Weet je nog, de pads waren gevuld met een krekelaansteker, onze vergeten dagen opgelost in de zoete rook. De pijn blijft, de pijn blijft.
De pijn blijft, de pijn blijft.