Meer nummers van Мафик
Beschrijving
De tijd gaat voorbij, maar de gewoonten blijven dezelfde - een sigaret in het raam, een oud overhemd, de wind door de kamer en gedachten die rondcirkelen als een plaat waarvan het gekraak niet te wissen is. De wereld is digitaal geworden, maar herinneringen worden niet in de "cloud" opgeslagen, maar ergens tussen hart en slapen. Daar waar oude vrienden nog bellen, waar Joera leeft, waar je gelooft dat je alles goed hebt gedaan - hoewel niet volgens de regels. Er zit iets vreemds in: de bitterheid van het opgroeien, de geur van verloren jaren en een stille dankbaarheid dat er nog iets over is - herinneringen, muziek en de wind die rondwaait alsof hij alle antwoorden weet, maar niet haast om ze uit te spreken.
Songtekst en vertaling
Origineel
Абонент временно недоступен. Пожалуйста, позвоните позднее.
Старые привычки не откроют новые двери.
Я, бывало, не верил, кому сколько Бог отмерил. Как звери в вольере, запертые в обстоятельствах.
Откуда десять строгого в этих доказательствах?
Словом, нужно убить, но мы чаще спасали. Нас не ценили, мы уверенно шли и молчали. А вокруг?
А вокруг будто все одичали. И мы в самом начале.
Слышишь, гражданин начальник, не лей мне в уши, как мне жить и кому молиться. Я видел, как летали люди и как падали птицы.
Странно, он вчера звонил и говорил: "Все в русле".
Ну а сегодня сам себя повесил на люстре. Глаза залил, смотрю на фото и молчу старательно.
Я верю просто, что мы есть и все делаем правильно. Я видел, как его костюм висит на бельевых.
Ты боишься -мертвых, ну а я бы боялся живых.
-Ветер гуляет по комнате, топит меня в тихом омуте.
Память уже впечатлений не копит ни о чем. Ветер гуляет по комнате. Помню.
А вы меня помните? Где-то в хранилище облачном.
По экрану телефона скользящей купюрой я вспоминаю юность, как мы пропадали с Юрой.
Это грусть вернуться в 2005. Сегодня пусть каждый поднимет за закаты.
Поставлю будильник на восемь, закутаюсь в осень.
Мне сегодня тридцать пять, а я так и не бросил. Я словно рысь по лесу. Остались только ветки.
Они рубили лес, и в нас летели щепки. Я открывал Гриндорох и садился за письменный.
Там было столько писем, что мы все наркозависимы. Пацаны, как бы не было туго, нам надо жить.
Бледный, не томи, надо пацанам налить.
Я верю просто, что мы есть, и пусть им будет завидно. Я верю просто, что мы здесь все делали правильно.
Не думай, что мы стали ближе, перейдя на "ты". Просто мы с тобой в пустыне в поиске капли воды.
Ветер гуляет по комнате, топит меня в тихом омуте.
Память уже впечатлений не копит ни о чем. Ветер гуляет по комнате. Помню. А вы меня помните?
Где-то в хранилище облачном.
Ветер гуляет по комнате, топит меня в тихом омуте.
Память уже впечатлений не копит ни о чем. Ветер гуляет по комнате. Помню. А вы меня помните?
Где-то в хранилище облачном.
Nederlandse vertaling
De abonnee is tijdelijk niet beschikbaar. Bel later alstublieft.
Oude gewoonten zullen geen nieuwe deuren openen.
Ik geloofde vroeger niet hoeveel God aan wie afdeelde. Als dieren in een afgesloten ruimte, opgesloten in omstandigheden.
Waar komt tien striktheid vandaan in deze bewijzen?
Kortom, je moet doden, maar we hebben vaker gered. We werden niet gewaardeerd, we liepen zelfverzekerd en waren stil. Hoe zit het met rond?
En iedereen in de buurt leek wild geworden. En we staan nog maar aan het begin.
Hoor je, burgerbaas, stort mij niet in de oren hoe ik moet leven en tot wie ik moet bidden. Ik zag mensen vliegen en vogels vallen.
Het is vreemd, hij belde gisteren en zei: “Alles ligt op schema.”
Nou, vandaag heb ik mezelf aan de kroonluchter opgehangen. Mijn ogen worden overspoeld, ik kijk naar de foto en blijf ijverig stil.
Ik geloof gewoon dat we bestaan en dat we alles goed doen. Ik zag zijn pak in de linnenkamer hangen.
Jij bent bang voor de doden, maar ik zou bang zijn voor de levenden.
-De wind waait door de kamer en verdrinkt mij in een stille poel.
Het geheugen verzamelt niet langer indrukken van wat dan ook. De wind waait door de kamer. Ik herinner het me.
Herinner je je mij nog? Ergens in een cloudopslag.
Op het telefoonscherm herinner ik me, als een glijdend bankbiljet, mijn jeugd, hoe Yura en ik verdwenen.
Het is triest om terug te gaan naar 2005. Laat iedereen vandaag juichen voor de zonsondergangen.
Ik zet de wekker op acht uur en hul mezelf in de herfst.
Vandaag ben ik vijfendertig, en ik ben nog steeds niet gestopt. Ik ben als een lynx in het bos. Alleen de takken bleven over.
Ze waren het bos aan het kappen en de snippers vlogen op ons af. Ik opende Greendoor en ging zitten om te schrijven.
Er waren zoveel brieven waarin stond dat we allemaal drugsverslaafden waren. Jongens, hoe moeilijk het ook is, we moeten leven.
Bleek, niet laten koken, we moeten wat inschenken voor de jongens.
Ik geloof gewoon dat we bestaan, en laat ze jaloers zijn. Ik geloof gewoon dat we hier alles goed hebben gedaan.
Denk niet dat we dichterbij zijn gekomen door over te schakelen naar "jij". Jij en ik zijn gewoon in de woestijn op zoek naar een druppel water.
De wind waait door de kamer en verdrinkt mij in een stille poel.
Het geheugen verzamelt niet langer indrukken van wat dan ook. De wind waait door de kamer. Ik herinner het me. Herinner je je mij nog?
Ergens in een cloudopslag.
De wind waait door de kamer en verdrinkt mij in een stille poel.
Het geheugen verzamelt niet langer indrukken van wat dan ook. De wind waait door de kamer. Ik herinner het me. Herinner je je mij nog?
Ergens in een cloudopslag.