winter

Achtentwintig is nog jong, maar met een lichte kater van alle "het zou tijd worden" en "het moet". Thuis komen in de vroege ochtend, een sigaret onderweg, de telefoon in de hand - en dat vreemde gevoel dat het leven doorgaat, maar niet zeker of in de juiste richting. Alles lijkt normaal: vrienden, feestjes, werk, grapjes. Alleen vanbinnen klinkt zachtjes de vraag: "Is dit eigenlijk wel waar alles om draaide?" De generatie die gewend is om in de camera te lachen en het volwassen worden uitstelt tot morgen. En daar is ze dan - achtentwintig, en in plaats van een midlifecrisis komt de zachte voorbode ervan: een beetje verdriet, een beetje vermoeidheid en één gedachte die als rook aan de hemel kleeft - "zal het echt zo blijven?"