Într-o nu știu care seară

Er zijn herinneringen die geen exact adres hebben. Gewoon ergens, ooit, onder een boom, in een zekere julistilte - twee mensen ontsnapten aan de hele wereld en hielden voor een paar uur op te bestaan voor de rest. Alles was ongemakkelijk, een beetje grappig en tegelijkertijd doodserieus. Zelfs als niemand zich herinnert waar het was, herinneren het lichaam en het hart het wel. En nu komt dat verleden terug, als een bekende zomergeur, vermengd met een lichte jaloezie en een licht bittere nasmaak. Want alles wat eindeloos leek, is allang voorbij – maar om een of andere reden wil je nog steeds dat iemand je terugbrengt naar de plek waar je hart voor twee klopte.