Meer nummers van Łukasz Zagrobelny
Beschrijving
Er zit iets vermoeids in, iets van vermoeide heldenmoed - als je niet rent voor een medaille, maar gewoon om niet om te vallen. De wereld lijkt eerder te hebben opgegeven dan jij. Maar je zit nog steeds in het spel, zelfs als de regels allang vervaagd zijn en de beloning slechts de kans is om niet op te gaan in de grijze alledaagsheid. De woorden klinken als een stille toast op degenen die de moed niet opgeven, zelfs als ze niet meer weten waarvoor. Voor degenen die nog steeds een huis uit leegte bewonen en zichzelf opbouwen uit het echo van oude liedjes. Omdat zolang het ritme te horen is – al zijn het prozaïsche dagen – het leven nog steeds danst. Zelfs als ze mank is.
Songtekst en vertaling
Origineel
Goniąc za szczęściem wciąż biegłaś pod prąd.
Nie chciałaś słuchać, gdy los szeptał stop. Nie poddałaś się.
Chciałaś być w tej grze.
Gdy proza życia zepchnęła cię w cień.
Zbledły marzenia, oddalił się cel. Nie poddałaś się.
Ciągle byłaś w grze.
Dłonie zbyt słabe, by zatrzymać świat.
Milczące ściany i pustka bez dna.
Choć gasły światła, czas zmierzchu połączył nas.
Rytm prozaicznych dni.
Taniec niezwykłych chwil.
Misternie tkany plan rozpadał się.
Porwał cię losu nurt.
Bez pytań, mimo prób.
Było cię coraz mniej.
Mnie pewnie też.
Wciąż szukam śladów, gdzie zniknął twój śmiech.
Składam na nowo dom z pustych miejsc.
Choć niezłomny czas swoją partię gra.
Wiatr zabrał szepty zmęczonych dni.
Ocalił pamięć tych dobrych chwil.
Tylko wspomnień gra może cofnąć czas.
Dłonie zbyt słabe, by zatrzymać świat.
Milczące ściany i pustka bez dna. Choć gasły światła, czas zmierzchu połączył nas.
Rytm prozaicznych dni.
Taniec niezwykłych chwil.
Misternie tkany plan rozpadał się.
Porwał cię losu nurt.
Bez pytań, mimo prób.
Było cię coraz mniej.
Mnie pewnie też.
Nederlandse vertaling
Op zoek naar geluk bleef je tegen de stroom in rennen.
Je wilde niet luisteren toen het lot fluisterde: stop. Je gaf niet op.
Je wilde meedoen aan dit spel.
Toen het proza van het leven je in de schaduw duwde.
De dromen vervaagden, het doel werd ver weg. Je gaf niet op.
Je zat nog steeds in het spel.
Handen te zwak om de wereld tegen te houden.
Stille muren en bodemloze leegte.
Hoewel de lichten uitgingen, bracht de schemering ons samen.
Het ritme van prozaïsche dagen.
De dans van buitengewone momenten.
Het ingewikkeld geweven plan viel uiteen.
Je werd meegesleept door de stroom van het lot.
Geen vragen, ondanks pogingen.
Er waren steeds minder van jullie.
Ik waarschijnlijk ook.
Ik zoek nog steeds naar sporen van waar je gelach verdween.
Ik ben het huis aan het herbouwen vanuit lege ruimtes.
Hoewel hij standvastig is, speelt hij de hele tijd zijn rol.
De wind nam het gefluister van vermoeide dagen weg.
Hij bewaarde de herinnering aan die goede momenten.
Alleen het herinneringenspel kan de tijd terugdraaien.
Handen te zwak om de wereld tegen te houden.
Stille muren en bodemloze leegte. Hoewel de lichten uitgingen, bracht de schemering ons samen.
Het ritme van prozaïsche dagen.
De dans van buitengewone momenten.
Het ingewikkeld geweven plan viel uiteen.
Je werd meegesleept door de stroom van het lot.
Geen vragen, ondanks pogingen.
Er waren steeds minder van jullie.
Ik waarschijnlijk ook.