STREET LIFE

Het leek wel alsof de kamer gevuld was met zonnestof en de geur van een strijkijzer waarmee net de gordijnen waren gladgestreken. Het klinkt allemaal een beetje huiselijk: alsof iemand gewoon besloot iets zelf te doen - niet omdat het moest, maar omdat hij het wilde. Het geluid is een beetje ongelijkmatig, als de rand van een stof die op het oog is afgesneden, maar dat is juist de charme. De vingers struikelen over de snaren, alsof ze de juiste stemming zoeken tussen "oké, dan maar zo" en "oh, het lukte". Muziek glimlacht - zonder woorden, zonder grote betekenissen, gewoon op het ritme van innerlijke rust. Ergens op de achtergrond klinkt geklapper van handen, en het is alsof het een applaus is voor iedereen die ooit iets nieuws heeft aangepakt, zonder te weten of het mooi zou worden. En al is het uiteindelijk een beetje scheef, het is wel van mij - handgemaakt, net als een warme trui met één korte handschoen.