Miss

Alsof het een avond is waarin niets gebeurt, maar alles te scherp aanvoelt. Wanneer de lucht ruikt naar herinneringen en elk klein dingetje je doet denken aan iemand die er niet is – en je daardoor een beklemmend, maar mooi gevoel in je borst krijgt. Een dans op de grens van verdriet en lichtheid: de jurk draait, de wangen gloeien, iedereen klapt, maar vanbinnen zakt de grond langzaam weg. Muziek komt in golven - eerst lijkt het licht, bijna zorgeloos, en dan breekt het door met een scheur waar je het hart hoort fluisteren: "nog een beetje, en ik kan weer ademen." En hoewel de keuken nu vol is van echo's en de stem van ver komt, wil ik toch blijven draaien. Omdat er iets echt in zit: verlies waar je niet voor kunt weglopen en tederheid die toch blijft.