Meer nummers van Depresión Sonora
Beschrijving
Er zijn geuren die zich onuitwisbaar aan je geheugen hechten. Zoet, warm, een beetje vies - alsof er wijn op je huid is gemorst die niet meer af te wassen is, noch door de tijd, noch door andere lichamen. Hier is alles doordrenkt van dat obsessieve verlangen: de ademhaling, de aanrakingen, zelfs de muren herinneren zich wie er "te quiero" fluisterde. Liefde gaat hier niet over tederheid - het gaat over afhankelijkheid, over gewenning aan pijn, die, hoe vreemd het ook klinkt, je juist in leven houdt. Het lijkt erop dat de held al lang begrepen heeft dat hij gedoemd is - en toch weer naar het vuur trekt, wetende hoe het zal eindigen. Omdat zonder die hitte er leegte is, en met die hitte is er tenminste iets om te voelen. Een soort hel voor twee, waar de straf vrijwillig wordt aanvaard, met een kus en een lichte glimlach.
Songtekst en vertaling
Origineel
Si pienso un dolor se me pone dura.
Solo tengo este recuerdo y no me consuela.
Huelo tu rastro, imagino el camino que lleva de vuelta a ese cuarto.
Cuatro paredes, mi nuevo castillo. Dejar que pasen los años.
Te cojo del cuello, me dices te quiero.
Acepto el castigo, por hoy soy tu dueño.
Respira profundo, te beso más lento. Si no estoy contigo, prefiero estar muerto.
Si no estoy contigo, prefiero estar muerto. Si no estoy contigo, prefiero el infierno.
Te sentaste enfrente, me miraste segura.
Me tumbaste en tus piernas, me peinas las penas.
Animal de costumbre, comete los mismos errores. Soy tan cariñoso.
Y es que lo mío es la ley del pobre, reventar antes que sobre.
Te cojo del cuello, me dices te quiero.
Acepto el castigo, por hoy soy tu dueño.
Respira profundo, te beso más lento. Si no estoy contigo, prefiero estar muerto.
Si no estoy contigo, prefiero estar muerto. Si no estoy contigo, prefiero el infierno.
Y es que lo mío es la ley del pobre, cometer los mismos errores.
Y es que lo mío es la ley del pobre, reventar antes que sobre.
Nederlandse vertaling
Als ik aan pijn denk, word ik er moeilijk van.
Ik heb alleen deze herinnering en het stelt me niet gerust.
Ik ruik je spoor, ik stel me het pad voor dat terug naar die kamer leidt.
Vier muren, mijn nieuwe kasteel. Laat de jaren voorbijgaan.
Ik pak je bij je nek, jij vertelt me dat ik van je hou.
Ik aanvaard de straf, want vandaag ben ik jouw eigenaar.
Haal diep adem, ik kus je langzamer. Als ik niet bij jou ben, ben ik liever dood.
Als ik niet bij jou ben, ben ik liever dood. Als ik niet bij jou ben, geef ik de voorkeur aan de hel.
Je zat vooraan en keek me zelfverzekerd aan.
Je legde me op je benen, je kamde mijn verdriet.
Gewoontedier, maakt dezelfde fouten. Ik ben zo liefdevol.
En de mijne is de wet van de arme man, barst voordat er meer is.
Ik pak je bij je nek, jij vertelt me dat ik van je hou.
Ik aanvaard de straf, want vandaag ben ik jouw eigenaar.
Haal diep adem, ik kus je langzamer. Als ik niet bij jou ben, ben ik liever dood.
Als ik niet bij jou ben, ben ik liever dood. Als ik niet bij jou ben, geef ik de voorkeur aan de hel.
En de mijne is de wet van de arme man, die dezelfde fouten maakt.
En de mijne is de wet van de arme man, barst voordat er meer is.