Spellbound

De volle maan hing, als een schijnwerper boven een toneel waar iets heel persoonlijks zich afspeelde - met schaduw, rook en een vonkenregen. De lucht trilt van stilte, en het lijkt alsof zelfs de sterren zijn gestopt om deze stille wedergeboorte niet te verstoren. Binnenin is het tegelijkertijd gif en licht: pijn die eerst brandt, dan zuivert. Wanneer alles om je heen instort, en het dan plotseling mooi wordt juist omdat er niets meer over is. Elk akkoord is als een stap door je eigen hel, met zwarte hemels boven je hoofd en rode tranen onder je voeten. Maar tegen het einde besef je ineens: je vliegt. Niet omdat het lichter is geworden, maar omdat je nu de waarde van zwaarte kent.