Pussy Palace

Soms wordt zelfs de metro medeplichtig aan het drama. Je rijdt, je bent te laat, je gedachten springen van irritatie naar opluchting - want eindelijk is alles besloten. En dan - de sleutel in het slot, de deur open, en de realiteit verandert in een serie met een 18+ rating. In beeld: een kist vol brieven, een rusteloos bed en een collectie die een museumvitrine waardig is, getiteld "Hoe niet te leven". Ergens op de grens tussen hysterie en komedie ontstaat helderheid: alles wat als thuis leek, bleek een filiaal van het "pussy-paleis". Onhandig, luid, bijna grappig - als een scène waar je na afloop niet meer huilt, maar door het rookgordijn lacht. En ja, er zit een zekere esthetiek in deze ramp - glanzend, plakkerig, maar eerlijk.