OCCHIAIE

De stad ademt doorwaaiende wind en neonvermoeidheid. De maan hangt boven de straten, alsof ze wallen onder haar ogen heeft van slapeloosheid - net als iedereen die deze nacht iets langer is gebleven dan verstandig was. Tussen de etalages - vreemde gezichten, kou en plastic glimlachen van mannequins die levendiger lijken dan de voorbijgangers. De muziek zwerft met de dakloze mee: een beetje dronken, een beetje verdrietig, maar nog steeds koppig - ze zingt zolang er lucht is. En in deze kromme dans met de weerspiegeling op het natte asfalt glipt er plotseling iets heel menselijks door: een lach die klinkt als een smeekbede om warmte. De nacht blijft hangen in de ogen als dichte rook, maar ergens onder deze duisternis beweegt een gedachte zachtjes - de bodem is bereikt, wat betekent dat je alleen nog maar kunt opstijgen.