Meer nummers van Albe
Beschrijving
Auteur: Alberto La Malfa Auteur: Francesco Savini. Producent: Alessandro Gemelli Producent: Sventura Zang: Albe
Songtekst en vertaling
Origineel
Vogliamo sempre quello che non abbiamo. Ci lamentiamo perché ci lamentiamo.
Una canzone oggi si è suicidata perché non l'hanno ascoltata.
C'è la pretesa di essere tutti uguali. L'indifferenza fa riempire gli stadi.
Fa più rumore se inciampi a una sfilata di una bomba scoppiata.
Ma tanto è bello perché non serve a niente, quindi facciamolo un po' come ci prende.
Quel poco amore che dal fondo ho grattato, ho grattato.
Svegliamo ancora nel turista per sempre, come se quello che abbiamo non valga niente.
Ma che gran peccato.
Oh, tu dimmi come faccio a vivere una vita che di buono vede solo l'amore di una madre al proprio figlio.
Tu dimmi come faccio a tornare nel mio quartiere e non volermene andare via, come fanno tutti, come han fatto tutti.
A volte il mondo mi sembra disumano.
Tutti beati, beoti, battisti, Battiato, radical chic, finti perbenisti, dal circolino al circolo per sentirsi un po' protagonisti.
Poi c'è una fetta di persone per fortuna, lavora, ama, sogna, studia e sa cultura.
Mi aggrappo a voi, sì, per galleggiare in questo mare di cazzate che stanno per affondare.
Ma tanto è bello perché non c'è più niente, quindi prendiamolo anche se non ci serve.
Quel poco amore che sul fondo ho buttato, ho buttato.
E non sarà per quel turista per sempre che ci farà viver la vita che abbiamo in mente.
E non sarà un peccato.
Oh, tu dimmi come faccio a vivere una vita che di buono vede solo l'amore di una madre al proprio figlio.
Tu dimmi come faccio a tornare nel mio quartiere e non volermene andare via, come fanno tutti, come han fatto tutti.
Come han fatto tutti.
E non volermene andare via, come fanno tutti, come han fatto tutti.
Nederlandse vertaling
We willen altijd wat we niet hebben. Wij klagen omdat wij klagen.
Een lied pleegde vandaag zelfmoord omdat ze er niet naar luisterden.
Er is de bewering dat we allemaal hetzelfde zijn. Onverschilligheid vult stadions.
Als je struikelt bij een optocht maakt het meer lawaai dan dat er een bom ontploft.
Maar het is leuk omdat het nutteloos is, dus laten we het doen zoals we willen.
Die kleine liefde die ik van de bodem schraapte, schraapte ik.
We worden nog steeds voor altijd wakker in de toerist, alsof wat we hebben niets waard is.
Maar wat een schande.
Oh, vertel me hoe ik een leven kan leiden waarin alleen de liefde van een moeder voor haar kind even goed is.
Jij vertelt mij hoe ik terug kan gaan naar mijn buurt en niet weg wil, zoals iedereen doet, zoals iedereen heeft gedaan.
Soms lijkt de wereld onmenselijk voor mij.
Allemaal zalig, idioten, baptisten, battiatos, radicaal chic, nep-respectabelen, van club tot club om zich een beetje protagonist te voelen.
Dan is er een deel van de mensen dat gelukkig werkt, liefheeft, droomt, studeert en cultuur kent.
Ik houd je vast, ja, om te drijven in deze zee van zinkende onzin.
Maar het is leuk omdat er niets meer is, dus laten we het nemen, zelfs als we het niet nodig hebben.
Die kleine liefde die ik op de bodem gooide, gooide ik weg.
En het zal niet aan die eeuwige toerist zijn die ons het leven zal laten leiden dat we voor ogen hebben.
En het zal geen schande zijn.
Oh, vertel me hoe ik een leven kan leiden waarin alleen de liefde van een moeder voor haar kind even goed is.
Jij vertelt mij hoe ik terug kan gaan naar mijn buurt en niet weg wil, zoals iedereen doet, zoals iedereen heeft gedaan.
Zoals iedereen deed.
En niet weg willen, zoals iedereen doet, zoals iedereen heeft gedaan.