Beschrijving
Het ruikt naar de zee, zonnebrandcrème en mijn kindertijd in een gestreept zwempak. Toen leek alles eeuwig - zelfs de zon, die als laatste onderging. De golven zongen zachtjes, het zand kleefde aan mijn knieën en de nachten waren zo helder dat het leek alsof de hemel gewoon was vergeten de dag uit te schakelen.
Nu lijkt het allemaal een droom - vervaagd, als een oude ansichtkaart uit de Baltische staten. Zoet, een beetje plakkerig, als suikerspin op de kermis in juli. Toen was liefde als hitte: je werd er duizelig van, maar niemand wilde in de schaduw gaan staan. En het enige wat overbleef, was een naam die fluisterend werd uitgesproken: “Zon”.
Songtekst en vertaling
Origineel
Czy pamiętasz, jak żeśmy czekali jedenaście wyblakłych miesięcy na ten pierwszy niebieski plusk fali i na mewy tańczące na wietrze?
Czy pamiętasz, jak śpiewały plaże niespokojnym gitarowym graniem?
Jak jej działa z kalendarza marzeń uczyliśmy się brać je na pamięć.
Mówili na nią słońce.
Bałtyku szary piach zamieniał się w gorący podzwrotnikowy raj.
Mówili na nią słońce i wzdychał w tobie blues.
Tak jasne były noce, jakby zabrakło chmur.
Mówili na nią słońce.
Zostawiła nas pod koniec lata.
Tak u progu przeciągów zimowych smakowała jak cukrowa wata.
Słodka siostra wieczorów lipcowych.
Przez nią tłukliśmy butelki i szklanki i żegnali w krwi z nosa skąpań.
Nie ten smak mają dziś jagodzianki i wywietrzał już z serca dynamit.
Mówili na nią słońce.
Bałtyku, szary piach zamieniał się w gorący podzwrotnikowy raj.
Mówili na nią słońce i wzdychał w tobie blues.
Tak jasne były noce, jakby zabrakło chmur.
Mówili na nią słońce.
Mówili na nią słońce.
Bałtyku, szary piach zamieniał się w gorący podzwrotnikowy raj.
Mówili na nią słońce i wzdychał w tobie blues.
Tak jasne były noce, jakby zabrakło chmur.
Mówili na nią słońce.
Mówili na nią słońce.
Bałtyku, szary piach zamieniał się w gorący podzwrotnikowy raj.
Mówili na nią słońce i wzdychał w tobie blues.
Tak jasne były noce, jakby zabrakło chmur.
Mówili na nią słońce.
Nederlandse vertaling
Weet je nog hoe we elf vervaagde maanden wachtten op die eerste blauwe plons van de golf en op de meeuwen die dansten in de wind?
Weet je nog hoe de stranden zongen met rusteloos gitaarspel?
Terwijl ze vanuit de droomkalender werkt, leerden we ze uit het hoofd leren.
Ze noemden haar de zon.
Het grijze zand van de Oostzee veranderde in een heet subtropisch paradijs.
Ze noemden haar de zon en de blues in je zuchtte.
De nachten waren zo helder dat het leek alsof er geen wolken waren.
Ze noemden haar de zon.
Ze verliet ons aan het eind van de zomer.
Aan het begin van de wintertocht smaakte het naar suikerspin.
Lieve zus van juli-avonden.
Hierdoor braken we flessen en glazen en namen we afscheid van baden met bloed uit hun neus.
Jagodzianki smaakt tegenwoordig niet meer zo en het dynamiet in hun hart is verdwenen.
Ze noemden haar de zon.
de Baltische Zee veranderde het grijze zand in een heet subtropisch paradijs.
Ze noemden haar de zon en de blues in je zuchtte.
De nachten waren zo helder dat het leek alsof er geen wolken waren.
Ze noemden haar de zon.
Ze noemden haar de zon.
de Baltische Zee veranderde het grijze zand in een heet subtropisch paradijs.
Ze noemden haar de zon en de blues in je zuchtte.
De nachten waren zo helder dat het leek alsof er geen wolken waren.
Ze noemden haar de zon.
Ze noemden haar de zon.
de Baltische Zee veranderde het grijze zand in een heet subtropisch paradijs.
Ze noemden haar de zon en de blues in je zuchtte.
De nachten waren zo helder dat het leek alsof er geen wolken waren.
Ze noemden haar de zon.