dreams fallen

Als een luchtspiegeling in de nevel van een neonachtige nacht - het zwakke licht van een lantaarn, de laatste getuige van andermans beloften. Alles lijkt op te gaan in deze wankele sluimer: gezichten, dromen, het geluid van de trommel, gescheurd door zenuwen. Zelfs een zonnebril helpt hier niet tegen de pijn – hij verbergt alleen de ogen waarin al een storm is gaan wonen. De muziek klinkt als een poging om op adem te komen na een innerlijke brand. Elke regel is een fragment van een verbrande foto, elk akkoord is als een slag tegen je eigen muren. De wereld breekt stil, zonder pathos, maar met de waardigheid van degenen die tot het einde kunnen branden. En toch glipt er ergens tussen desoriëntatie en rust zachtheid door: een vermoeide maar koppige wens om te redden - wie dan ook, al is het maar zichzelf.