Серце на кону

Soms lijkt liefde op een spel zonder regels - je zet alles op één gevoel, omdat je gewoon niet anders kunt. Het lijkt alsof je de ware hebt gevonden, de enige, de hemelse. En je zet je hart als een fiche in, zonder na te denken over de gevolgen. Dan valt de stad in slaap, raken de stations leeg en hoor je tussen de regels door een zacht “hoe heb ik het toch niet kunnen doen”. Zelfs de zee en wijn kunnen je niet redden - want zonder haar lijkt de hele wereld gedempt, alsof het geluid in je koptelefoon halverwege het nummer is weggevallen. Maar hier gaat het niet om pijn, maar om een mooie herinnering: over die zeldzame momenten die in je ziel blijven als een spoor van een aanraking - stil, warm en voor altijd.