Beschrijving
Componist: Anastasia Ivakhnenko.
Componist: Rai Mann
Tekstschrijver: Anastasia Ivakhnenko
Tekstschrijver: Kacper Kondratski
Songtekst en vertaling
Origineel
Puste metro, puste łóżko, pusty kubek po herbacie. Puste oczy, puste myśli.
Pusty zeszyt bez notatek. Pełno ludzi, pełno pryszczy. Pełno Poniatowskich schodów.
Ja za ludźmi nie przepadam. Jestem śliwką bez kompotu. Pobudka piąta rano.
Nie zdążyłam wypić kawy. Ranek robi mnie na szaro, sam jest czarno-biały.
Krew mi leci na czerwono. Niebo nie chce być niebieskie. Zmienia znów swój kolor.
Zamiast deszczu spływa depresja. I znów nowy dzień.
I znów próbuję coś zmienić.
I znów nowy dzień. I znów próbuję coś zmienić.
-Nie mam siły. Czuję, że tak trzeba. -I znów nowy dzień.
I znów próbuję coś zmienić.
I znów nowy dzień i znów próbuję coś zmienić.
-Nie mam siły. Czuję, że tak trzeba. -Te kamienne twarze.
Ludzie chcą być posągami. Czytam z ich mimiki, bo są dobrymi książkami.
Mimo że tak wciąż ukrywamy te emocje, żal się kryje w naszych zmarszczkach, smutek wycieka spod powiek. Nieme usta, nieme myśli produkują moje słowa. Nie ma presja mnie zatyka.
Nie ma aktorka filmowa. Nie swój nastrój, nie swój talent, nie swoje pretensje.
Ciężar cudzych oczekiwań, które robią się zbyt ciężkie.
I znów nowy dzień. I znów próbuję coś zmienić.
I znów nowy dzień. I znów próbuję coś zmienić.
-Nie mam siły. Czuję, że tak trzeba. -I znów nowy dzień.
I znów próbuję coś zmienić.
I znów nowy dzień. I znów próbuję coś zmienić.
-Nie mam siły. Czuję, że tak trzeba.
-Melancholia nastolatki traci urok po trzydziestce. To, co było dla mnie drogie, nagle stało się daremne.
Strach jest modą jak terapia. Ja przoduję na wybiegu.
Strach zeruje mi liczniki i dyktuje sens istnieniu, sens istnieniu. I znów nowy dzień.
I znów próbuję coś zmienić.
I znów nowy dzień. I znów próbuję coś zmienić.
-Nie mam siły. Czuję, że tak trzeba. -I znów nowy dzień.
I znów próbuję coś zmienić. I znów nowy dzień.
I znów próbuję -coś zmienić. -Nie mam siły. Czuję, że tak trzeba.
Nederlandse vertaling
Lege metro, leeg bed, leeg theekopje. Lege ogen, lege gedachten.
Leeg notitieboekje zonder aantekeningen. Vol mensen, vol puistjes. Veel Poniatowski-trappen.
Ik hou niet van mensen. Ik ben een pruim zonder compote. Wakker worden om vijf uur in de ochtend.
Ik had geen tijd om koffie te drinken. De ochtend kleurt mij grijs, hij is zelf zwart en wit.
Mijn bloed kleurt rood. De lucht wil niet blauw zijn. Het verandert weer van kleur.
In plaats van regen komt er depressie. En weer een nieuwe dag.
En ik probeer weer iets te veranderen.
En weer een nieuwe dag. En ik probeer weer iets te veranderen.
-Ik heb de kracht niet. Ik voel dat het nodig is. -En weer een nieuwe dag.
En ik probeer weer iets te veranderen.
En weer is het een nieuwe dag en probeer ik weer iets te veranderen.
-Ik heb de kracht niet. Ik voel dat het nodig is. -Die stenen gezichten.
Mensen willen standbeelden zijn. Ik lees van hun gezichtsuitdrukkingen omdat het goede boeken zijn.
Ook al verbergen we deze emoties nog steeds, spijt zit verborgen in onze rimpels, verdriet lekt onder onze oogleden vandaan. Stille lippen, stille gedachten brengen mijn woorden voort. Er is geen druk die mij tegenhoudt.
Er is geen filmactrice. Niet je humeur, niet je talent, niet je grieven.
Het gewicht van de verwachtingen van anderen die te zwaar worden.
En weer een nieuwe dag. En ik probeer weer iets te veranderen.
En weer een nieuwe dag. En ik probeer weer iets te veranderen.
-Ik heb de kracht niet. Ik voel dat het nodig is. -En weer een nieuwe dag.
En ik probeer weer iets te veranderen.
En weer een nieuwe dag. En ik probeer weer iets te veranderen.
-Ik heb de kracht niet. Ik voel dat het nodig is.
-De melancholie van een tiener verliest zijn charme na zijn dertigste. Wat mij dierbaar was, werd plotseling zinloos.
Angst is een rage, net als therapie. Ik blink uit op de catwalk.
Angst reset mijn tellers en dicteert de zin van het bestaan, het gevoel van het bestaan. En weer een nieuwe dag.
En ik probeer weer iets te veranderen.
En weer een nieuwe dag. En ik probeer weer iets te veranderen.
-Ik heb de kracht niet. Ik voel dat het nodig is. -En weer een nieuwe dag.
En ik probeer weer iets te veranderen. En weer een nieuwe dag.
En ik probeer het opnieuw - om iets te veranderen. -Ik heb de kracht niet. Ik voel dat het nodig is.