Beschrijving
Het ruikt naar regen, hout en een oude gitaar die beledigd is door de stilte. Het klinkt alsof het uit een kamer komt waar al lang geen licht meer is aangestoken - alleen het zachte licht van een lamp en een stem doordrenkt van spijt. De muziek ritselt als herfstbladeren en elke akkoord is een poging om de zomer terug te brengen die zonder afscheid is verdwenen.
Hier wordt niet hardop gehuild, maar door middel van coupletten: zacht, mooi, op het ritme van vermoeide oprechtheid. Een rockster zonder podium, gewoon een man met witte handschoenen, die al te lang niet meer echt met zichzelf heeft gepraat. De wereld is een beetje scheef, de kleuren zijn vervaagd, maar zelfs door de duisternis heen schijnt het licht - van diezelfde “bloemblaadjes van pijn”, omgezet in een lied.
Songtekst en vertaling
Origineel
Depuis deux, trois soirs, j'parle plus à ma guitare. J'mets des gants blancs pour pas m'forcer la main.
En bon songwriter, je cherche, rêveur, à te retrouver dans un refrain.
Mais les houx boivent son temps de deuil, ont perdu toutes leurs feuilles.
La ballade a changé de parfum.
C'est une mélodie étrange passée du vert à l'orange.
L'été est un souvenir lointain.
Sur une tombe en flammes ou sous un oléoparque.
Quand ce monde s'égare, quand tu me dis : « Je pars ».
J'suis qu'un enfant qui pleure, déguisé en rockstar.
Est-ce que tu peux les voir, mes larmes sous les verres noirs?
Mes larmes sous les verres noirs.
Tu sais tous les airs, les cheveux en arrière, c'est pour pas que tu m'aimes un peu moins.
L'ivie de chanteur cherche jusqu'à pas d'heure à te retrouver dans un refrain.
Mais la paix est au cercueil, parolier fait blanche feuille entre guérisseur et assassin.
C'est une maladie étrange passée du vert à l'orange, dévisager le mystère en vain.
Sous l'emprise des arts qui s'en vont sans égard pour ce qu'on veut pouvoir, pour ce qu'on n'ose croire.
J'suis qu'un enfant qui pleure, déguisé en rockstar.
Est-ce que tu peux les voir, mes larmes sous les verres noirs?
Mes larmes sous les verres noirs.
Nederlandse vertaling
Al twee of drie avonden heb ik niet tegen mijn gitaar gepraat. Ik draag witte handschoenen, zodat ik mijn hand niet forceer.
Als een goede songwriter zoek ik dromerig naar jou in een refrein.
Maar de hulstbomen drinken in hun tijd van rouw, omdat ze al hun bladeren hebben verloren.
De ballade is van smaak veranderd.
Het is een vreemde melodie die van groen naar oranje gaat.
De zomer is een verre herinnering.
Op een brandend graf of onder een oleoparcus.
Als deze wereld op een dwaalspoor raakt, als je tegen mij zegt: ‘Ik ga weg.’
Ik ben maar een huilend kind, verkleed als rockster.
Zie je ze, mijn tranen onder de zwarte bril?
Mijn tranen onder de zwarte bril.
Je kent alle luchtjes, het naar achteren geworpen haar, dat betekent niet dat je een beetje minder van me houdt.
De ivie van zangeres zoekt tot geen tijd om je in een refrein te vinden.
Maar er is vrede in de kist, de tekstschrijver trekt een blanco tussen genezer en moordenaar.
Het is een vreemde ziekte die van groen naar oranje is gegaan en tevergeefs naar het mysterie staart.
Onder invloed van de kunsten die voorbijgaan zonder rekening te houden met wat we willen kunnen, voor wat we niet durven te geloven.
Ik ben maar een huilend kind, verkleed als rockster.
Zie je ze, mijn tranen onder de zwarte bril?
Mijn tranen onder de zwarte bril.