Beschrijving
Soms keert de ochtend niet terug omdat de zon opkomt, maar omdat het binnenin plotseling niet meer donker is. Wanneer alle vroegere wrokjes netjes worden opgerold tot strakke bolletjes en ergens onder de ribben worden verstopt, verdwijnen ze niet, maar hinderen ze je gewoon niet meer bij het ademen. De lucht wordt helder, ook al prikt het nog een beetje in je keel.
Het klinkt als het moment waarop pijn niet langer een vijand is, maar onderdeel wordt van het landschap. Wanneer er van binnen geen gebroken glas meer is, maar iets als barnsteen - met scherven, maar warm. En het licht schijnt erdoorheen, zonder toestemming te vragen.
Het lied is als een rustige adempauze na een lange regenbui: het is nog steeds vochtig, maar je kunt alweer op blote voeten staan. En ook al is er geen vergeving, er is wel een plek waar je gewoon kunt zijn - tussen wat weg is en wat er nog over is.
Songtekst en vertaling
Origineel
The sun came back in one fell swoop.
A sequence of grievances turned to grace.
Yearning in the birds murmuring above. The rains pass as fast as love.
Like shadows changing shape, what remains holds the weight, holds the weight.
Spin me away, fairly away.
Finally, there is room for me in the space between.
As the flint strikes quick on the stone, there's redemption in the fragile bone.
As the brightness of sorrow punctures through the armor I've built around the harm.
And I'm sinking into the arms, and I'm living into the changing heart.
And I wish you had been there, wish you were more aware of me.
In this body there's a heart beating, and it's my heart.
And it's your heart I'm needing,
I need it badly.
I let it live in the space between what's gone and what's given.
If there is another way, let it move me.
And if there is a way out, let it be through me.
Nederlandse vertaling
De zon kwam in één klap terug.
Een reeks grieven veranderde in genade.
Verlangend naar de vogels die boven mompelen. De regens gaan zo snel voorbij als de liefde.
Net als schaduwen die van vorm veranderen, houdt wat overblijft het gewicht vast, houdt het gewicht vast.
Draai me weg, redelijk weg.
Eindelijk is er ruimte voor mij in de ruimte ertussen.
Terwijl de vuursteen snel op de steen slaat, is er verlossing in het fragiele bot.
Terwijl de helderheid van verdriet door het pantser prikt dat ik rond het kwaad heb opgebouwd.
En ik zink weg in de armen, en ik leef in het veranderende hart.
En ik wou dat je daar was geweest, dat je je meer bewust was van mij.
In dit lichaam klopt een hart, en het is mijn hart.
En het is jouw hart dat ik nodig heb,
Ik heb het hard nodig.
Ik laat het leven in de ruimte tussen wat weg is en wat gegeven is.
Als er een andere manier is, laat het mij dan bewegen.
En als er een uitweg is, laat die dan via mij zijn.