Meer nummers van Serin Karataş
Beschrijving
De stad lijkt hier uitgeput. De muren zijn afgebladderd, de uithangborden branden niet meer, het asfalt herinnert zich elke fout. En toch leeft in deze scheuren een hardnekkige melancholie - zo hardnekkig dat ze zich vastklampt aan het beton, als een bloem die door een roestig hekwerk heen groeit.
Het ruikt naar een verleden dat niet loslaat: dromen over een huis waar vader nog steeds zwijgt achter een gesloten deur; een kindertijd die achterbleef op een vensterbank met vuile ruiten. Vermoeidheid klinkt hier als muziek - rauw, maar eerlijk.
Soms lijkt het alsof alle pijn van de stad zich in één stem heeft verzameld. Hij klaagt niet, hij vraagt niet - hij loopt gewoon door zijn straten, waar zelfs bloed een melodie wordt en eenzaamheid een begeleiding.
Regisseur Jem Güven
Assistent-regisseur Osman Abdullah
Liedjes, zang, Serin Karatas
Mastering van mixen, Yakaza
Songtekst en vertaling
Origineel
Ümraniye sokaklarda yazdım adımı duvarlarda.
Işık yoktu, yürüdüm onlarla. Taşlarda başım uykum gelir, üstüm yamalı yırtık.
Gözyaşımda boğulduğum günahların civarında.
Kırık camların altında bir umut var mı kalanlarda? Ayaz değil, soğukluğun sonbaharda.
Babamı gördüğüm rüyamda, apartmanın en altında. Kapalı gözleri, sanki sattı beni bir baharda.
Hayallerimde yansın istemiştim. Ben çocukluk anılarımla kalmak istemiştim.
Kirli pencereleri paslı gözlerimle sevmiştim.
Her bir satırı sokaklarda çalsın istemiştim. Beni duysun istemiştim. Bir hayata serzenişim.
Terk edilmiş binalarda açan çiçekler gibiydim, ölsün istemiştim. Sevgilerim delirmiştim.
Görmediğim sokaklarda yalnız kalmak istemiştim. Hapishane avlusundan en gizemli zamanlara.
İntiharın gölgesinde korkusuzca. Sorgularda geçirirdim kulaklarında.
Şehrimin yokuşlarında kan kusardım uykularda.
Hapishane avlusundan en gizemli zamanlara.
İntiharın gölgesinde korkusuzca. Sorgularda geçirirdim kulaklarında.
Şehrimin sokaklarında kan kusardım uykularda.
Yaşamayı ben acılarımla sevmiştim oysa. Verilmişti garipliğim ve ben kendimi özlemiştim.
Belirgin değildi geçtiğim akıp gitti ellerimden. Bitirdiğim düşlerimin enkazını gözlemiştim.
Ben bu sokakların solistiyim annem. Ezberlediğim tüm olayların failiyim.
Tedirgin bakışların arkasında sinirli bir bekçi gibi.
Gözlerinden akan o yaşların da talibiyim. Ben bu kaderimin de sahibiyim annem.
Bir kelepçe takılıp yargılanan işkencenin emeğim. Özlemlerin zirvesinden uzaklarda gurbetçiyim.
Kaybettiğim hayallerimin belki de bir tanesiyim. Hapishane avlusundan en gizemli zamanlara.
İntiharın gölgesinde korkusuzca. Sorgularda geçirirdim kulaklarında.
Şehrimin yokuşlarında kan kusardım.
Hapishane avlusundan en gizemli zamanlara.
İntiharın gölgesinde korkusuzca. Sorgularda geçirirdim kulaklarında.
Şehrimin sokaklarında kan kusardım uykularda.
Hapishane avlusundan en gizemli zamanlara.
İntiharın gölgesinde korkusuzca. Sorgularda geçirirdim kulaklarında.
Şehrimin sokaklarında kan kusardım uykularda.
Nederlandse vertaling
Ik schreef mijn naam op de muren in de straten van Ümraniye.
Er was geen licht, ik liep met hen mee. Ik voel me slaperig op de stenen, mijn kleren zijn gescheurd en gescheurd.
Rond de zonden verdrink ik in tranen.
Is er enige hoop onder het gebroken glas? Het is geen vorst, het is kou in de herfst.
In mijn droom zag ik mijn vader, onderaan het appartementencomplex. Zijn gesloten ogen, alsof hij mij in één voorjaar verkocht.
Ik wilde dat het in mijn dromen zou branden. Ik wilde bij mijn jeugdherinneringen blijven.
Ik hield van de vuile ramen met mijn roestige ogen.
Ik wilde dat elke zin op straat gespeeld zou worden. Ik wilde dat hij mij hoorde. Mijn verwijt aan een leven.
Ik was als bloemen die bloeien in verlaten gebouwen, ik wilde dat hij stierf. Mijn liefste, ik was gek.
Ik wilde alleen zijn op straten die ik niet kon zien. Van het gevangenisterrein tot de meest mysterieuze tijden.
Onbevreesd in de schaduw van zelfmoord. Tijdens de ondervragingen luisterde ik naar hen.
Ik braakte bloed uit op de hellingen van mijn stad terwijl ik sliep.
Van het gevangenisterrein tot de meest mysterieuze tijden.
Onbevreesd in de schaduw van zelfmoord. Tijdens de ondervragingen luisterde ik naar hen.
Ik braakte bloed uit in de straten van mijn stad terwijl ik sliep.
Maar ik vond het heerlijk om met mijn pijn te leven. Mijn vreemdheid werd weggegeven en ik miste mezelf.
Het was niet duidelijk, wat ik meemaakte vloeide uit mijn handen. Ik keek naar het wrak van mijn dromen dat ik had voltooid.
Ik ben de solist van deze straten, mijn moeder. Ik ben de dader van alle gebeurtenissen die ik onthoud.
Als een boze bewaker achter bezorgde ogen.
Ik ben ook een kandidaat voor de tranen die uit je ogen stromen. Ik ben ook de eigenaar van dit lot, mijn moeder.
Ik ben het martelwerk, geboeid en berecht. Ik ben een expat, ver verwijderd van de piek van verlangens.
Misschien ben ik een van mijn verloren dromen. Van het gevangenisterrein tot de meest mysterieuze tijden.
Onbevreesd in de schaduw van zelfmoord. Tijdens de ondervragingen luisterde ik naar hen.
Ik zou bloed overgeven op de hellingen van mijn stad.
Van het gevangenisterrein tot de meest mysterieuze tijden.
Onbevreesd in de schaduw van zelfmoord. Tijdens de ondervragingen luisterde ik naar hen.
Ik braakte bloed uit in de straten van mijn stad terwijl ik sliep.
Van het gevangenisterrein tot de meest mysterieuze tijden.
Onbevreesd in de schaduw van zelfmoord. Tijdens de ondervragingen luisterde ik naar hen.
Ik braakte bloed uit in de straten van mijn stad terwijl ik sliep.