Meer nummers van Gauvain Sers
Beschrijving
Soms lijkt het alsof Parijs geen stad is, maar een overlevingsexamen. Sommigen komen er met een koffer, anderen met een droom, en weer anderen met een gitaar en koppigheid in plaats van een diploma. Hier zijn geen glanzende etalages en Instagram-filters, alleen het lawaai van de metro, noedels uit de supermarkt en het geloof dat een woord dat vanuit het hart wordt gezongen, meer waard is dan welke munt dan ook.
Dit verhaal gaat niet over overwinningen, maar over de weg ernaartoe. Over degenen die opgroeiden met het geluid van een oude radio, ruzie maakten met hun ouders over vrijheid en vervolgens besloten om de hele wereld te bewijzen dat liedjes met een accent ook luid kunnen klinken. In dit ritme zit een beetje nostalgie, een beetje brutaliteit en een heel land in een rugzak. Parijs heeft niet iedereen opgenomen, maar wel degenen die niet bang waren om daar serieus naartoe te gaan.
Productie: Beau Regard Production
Regisseur: Stéphane Ridard
Producent: Borhane Mallek
Real-assistent: Baptiste Blanche
Cameraman: Maxime Col
Camera-assistent: Mathias Lambert
Hoofd elektrotechnische afdeling: Marc Leival
Make-up: Lea For
Ontwikkelaar 3D-modellering: Angéran TARTONN
Beeld: Jules SIMEREY
Montage: Stéphane Ridard
Kleurcorrectie: Tristan Vestil
Visuele effecten: Agaprod
Regisseur: Sylvain Bacana
Songtekst en vertaling
Origineel
J'ai grandi loin des caméras dans une famille de classe moyenne, sympathisante
Che Guevara,
Dylan et Souchon dans la chaîne.
Y avait les Guignols dans le salon et dans la cuisine quelques cris. Je faisais les cent pas, mon fiston, alors je suis monté à
Paris. J'avais pas vu tous les Godard et pas lu Shakespeare en anglais.
Je trimballais juste ma vieille guitare dans les labyrinthes de Châtelet.
On me disait que c'était pas mon monde et que mes rêves étaient hors de prix.
Je voulais décrocher la Joconde, alors je suis monté à Paris.
Remonter les manches, monter sur les planches, déballer ma vie et celles de ceux qui ne sont pas montés à Paris.
Griffonner des vers, chanter mes colères, mes utopies et celles de ceux qui ne sont pas montés à Paris.
Pas de cuillère d'argent dans la bouche, mais le stylo entre les dents.
Il fallait à tout prix faire mouche pour clouer le bec des méprisants. C'était l'école de la débrouille dans les rues du
Monopoly. On a surtout bouffé des nouilles quand on est montés à Paris.
C'était pour chanter toutes les nuits que j'ai troqué mon code postal.
Mais je ne mettrai jamais sous le tapis mes origines originales.
Des fonctionnaires et des prolos, de ceux qui t'apprennent la vraie vie.
Ils m'appellent tous le Parigo depuis que je suis monté à Paris.
Remonter les manches, monter sur les planches, déballer ma vie et celles de ceux qui ne sont pas montés à Paris.
Griffonner des vers, chanter mes colères, mes utopies et celles de ceux qui ne sont pas montés à Paris.
Montés à Paris.
Je suis un gamin de la middle class qui a connu l'enfance sans écran.
Et comme j'étais le plus petit de la classe, j'avais des rêves un peu trop grands.
Mais même après les disques d'or, ce qui me fait chialer aujourd'hui, c'est te raconter quand tu t'endors pourquoi je suis monté à Paris.
Remonter les manches, monter sur les planches, déballer ma vie et celles de ceux qui ne sont pas montés à Paris.
Griffonner des vers, chanter mes colères, mes utopies et celles de ceux qui ne sont pas montés à Paris.
Montés à Paris.
Nederlandse vertaling
Ik ben opgegroeid buiten de camera's in een middenklasse, ondersteunend gezin
Che Guevara,
Dylan en Souchon in de keten.
Er waren de Guignols in de woonkamer en een paar geschreeuw in de keuken. Ik ijsbeerde heen en weer, zoon, dus ging ik naar boven
Parijs. Ik had niet alle Godards gezien en Shakespeare niet in het Engels gelezen.
Ik was net met mijn oude gitaar aan het sjouwen door de labyrinten van Châtelet.
Er werd mij verteld dat het niet mijn wereld was en dat mijn dromen van onschatbare waarde waren.
Ik wilde de Mona Lisa winnen, dus ging ik naar Parijs.
Stroop mijn mouwen op, ga het podium op, pak mijn leven uit en dat van degenen die niet in Parijs zijn geweest.
Verzen krabbelen, mijn woede zingen, mijn utopieën en die van degenen die niet in Parijs zijn geweest.
Geen zilveren lepel in de mond, maar de pen tussen de tanden.
Het was koste wat het kost nodig om het doel te bereiken om de snavels van de minachtende mensen de mond te snoeren. Het was de school van vindingrijkheid in de straten van
Monopolie. Toen we naar Parijs gingen, aten we vooral noedels.
Het was om elke avond te zingen dat ik mijn postcode ruilde.
Maar ik zal mijn oorspronkelijke afkomst nooit onder het tapijt vegen.
Ambtenaren en proles, degenen die je over het echte leven leren.
Ze noemen me allemaal Parigo sinds ik naar Parijs ging.
Stroop mijn mouwen op, ga het podium op, pak mijn leven uit en dat van degenen die niet in Parijs zijn geweest.
Verzen krabbelen, mijn woede zingen, mijn utopieën en die van degenen die niet in Parijs zijn geweest.
Geassembleerd in Parijs.
Ik ben een kind uit de middenklasse dat een schermvrije jeugd heeft meegemaakt.
En omdat ik de kleinste van de klas was, had ik dromen die iets te groot waren.
Maar zelfs na de gouden platen, wat mij vandaag aan het huilen maakt, is dat ik je, als je in slaap valt, vertelt waarom ik naar Parijs ben gegaan.
Stroop mijn mouwen op, ga het podium op, pak mijn leven uit en dat van degenen die niet in Parijs zijn geweest.
Verzen krabbelen, mijn woede zingen, mijn utopieën en die van degenen die niet in Parijs zijn geweest.
Geassembleerd in Parijs.