Meer nummers van Ares
Beschrijving
Eerst is er de drukte, het stadsgeluid en de vermoeidheid van vreemde stemmen. Dan komt plotseling het besef dat je de oude rol niet meer wilt spelen. Alles irriteert: het lawaai, de eindeloze gesprekken, zelfs je eigen gedachten die in cirkels ronddraaien. Maar ergens onder dit geroezemoes rijpt een verandering - een verandering die geen luide beloften vereist. Het is gewoon tijd om het oude uit je zakken te gooien, te stoppen met het repareren van wat niet werkt en eindelijk vooruit te gaan.
Het ritme van het nummer is als stappen op nat asfalt na een regenbui - zelfverzekerd, maar een beetje vermoeid. Met elke slag van de trommel wordt het stiller van binnen en helderder van buiten. De muziek vraagt niet om applaus, ze herinnert je er gewoon aan: niemand zal komen om het voor je te doen. Het begint allemaal op het moment dat je stopt met jezelf te verontschuldigen en gewoon doet. Nu.
Regisseur en montage: Ares
Cameraman en drone: Galindo Lambregts
Assistent-cameraman: Reinder Fuchs
Assistent decor: Sem van Reness van Deuvenbode
Stylist: Robin den Ridder
Producent: Ares
Gedichten: Ares
Producent: Ares
Inspraak: Tom van der Sloes
Mixage: Ares
Mastering: Statinski
Songtekst en vertaling
Origineel
Een leg is verhoopd.
Het maakt een gat in mijn tasje, in mijn tasje.
Dus voordat ik geloof, moet ik nagaan wie als eerst pakte.
Wil op niks meer hopen. Dat gedacht dat niet meer bij mij past. Ja.
Ik wil niks meer zijn van wat ik was. Ja.
Fucking indoor bitch op de runway. Wil een outdoor bitch voor Sundays.
Wil van mij geen in op June days. Daarom spend ik het big op fundays.
Lieve schat, ik ben antisociaal. Niet alleen sociaal als ik funds race.
Ben niet langer die man van toen, nee. Nam het heft in eigen hand. Veel shots, nee penalty bokaal. Ja, die
Insta threads waren lang neef. Laat me never naar dat niveau gaan.
Maar fucking internet ask Kai Slegs.
Excuseer mijn Frans steeds. Kleine stack hen lang lijkt Kante.
Al is er niemand die van mij zijn lans breekt. Blijf bij mijn eigen plan, ey, ey.
Focking verveeld van small talk. Blablabla blablabla blablabla. Keu deed skin was al talk.
Soms heb ik geen zin, het zal wel. Elke discussie was puntloos.
Al die mannen hun kantoor kunstloos. Maar toch willen ze hun punt pakken op een artiest.
Logisch dat ik nooit voor hun koos. Rap facts vulde fucker van Jumbo.
Nu met Ricks in een bakkah van Umbro. Ken stress, een mijn bakkah was dun.
Maar nu breek ik mijn rug als ik unload. Schotse Hoogland was John Doe. Veel wind in die bitch, gaat skrt net
Monroe. Gooi het omhoog, omhoog, omhoog. Coupe kwam niet van de salon, though.
Drip kwam niet van de Zalando. One of one, maar toch wandel ik humble.
Shawty standaard nat of ik handel in shampoo. Come on, come on, come on.
Je wordt elke keer gekantord. Rap shit, real, geen mambo.
Fuck mijn rambo.
Het gekke is dat je vaak zelf precies weet wat nodig is.
Dat als je ergens wil komen. Tijd voor nieuwe dingen.
Moet je oude dingen skippen. Dan moet je weggaan. Dan moet je dingen laten. Kijk in de spiegel.
Je weet precies wat nodig is voor verandering. Je weet precies wat nodig is voor groei.
Waarom doe je het niet? Wat houdt je tegen? Ben je bang voor succes?
Ben je bang om te falen? Ben je bang wat een ander ervan vindt?
Op een dag word je niet meer wakker. Op een dag word je niet meer wakker. Je denkt: ik heb nog zoveel jaar.
Maar de tijd tikt als een fucking tijdbom. Waarom niet nu?
Wat is er mis met nu? Alles draait om doen, doen, doen. Het is doen, op je bek gaan en doen.
Zolang jij maar weet waar je heen wilt gaan en wat nodig is om daar te komen.
Kijk jezelf aan en zeg, spreek uit wat er nodig is om daar te komen.
Want jij weet precies wat daarvoor nodig is.