TOKSYNA

Met het verzoek om de deur te openen, voelt het lied aan als een vermoeide brief, geschreven op een servetje in de rij voor koffie: licht trillende regels, de geur van citrusachtige hoop en een nauwelijks waarneembare bitterheid. De wereld is hier giftig, de mensen zijn rijen identieke pakken en vervaagde trends, maar temidden van deze besmetting ontwaakt een hand die zich uitstrekt in plaats van opzij te gaan. Ongemakkelijk en huiselijk: in de clip dezelfde broek, in het leven dezelfde oude wonden, en de melodie brengt de scherven weer samen tot iets dat lijkt op een verbond.

Er zit een vreemde vriendelijkheid in het lied - niet pathetisch, maar die leeft in kleine gebaren: niet weglopen als het schip zinkt; de deur niet sluiten als een stem daarom vraagt. De ironie is zacht, als een glimlach na een slapeloze nacht: de wereld meet waarde af aan het prijskaartje, maar hier wordt voorgesteld om met een andere valuta te betalen - standvastigheid, een klein beetje geloof in muziek en in degenen die naast je lopen, zelfs al is het door het vuur. Dit is geen manifest van helden, dit is een dagboeknotitie over het feit dat haat kan worden gedood door er geen aandacht meer aan te schenken.