Complicated

Complexe relaties zijn als verwarde koptelefoonsnoeren: je wilde gewoon naar muziek luisteren, maar uiteindelijk zit je veertig minuten lang te zoeken naar het uiteinde van elk snoer. Ook hier begon alles heel luchtig: een paar avonden, wat wijn, een paar keer “we zijn gewoon vrienden”. En toen bleek plotseling dat de vriendschap niet meer te redden was, omdat iemand iets te veel had gezegd, iemand niet was gekomen waar hij verwacht werd, en de sfeer tussen hen zo gespannen was geworden als na een onweer.

In dit nummer zit het gevoel van een ongemakkelijke ochtendstilte, wanneer beiden alles al begrijpen, maar doen alsof alles weer ‘zoals het was’ kan worden. Maar dat lukt niet. Er is te veel gebeurd tussen ‘laten we het niet ingewikkeld maken’ en ‘laten we vrienden blijven’. En nu is elke couplet als een stap terug over de scherven, waar het nog steeds pijn doet, maar hoe mooi het ook klinkt.