Stuck

Ooit leek alles zo simpel: de zon scheen in je ogen, de stad kwam op je af en je hart geloofde dat je de zomer kon bewaren in eindeloze telefoongesprekken. Gewoon aan de lijn blijven totdat de ademhaling aan de andere kant van de lijn verstomt. Totdat de angst verdwijnt dat iemand plotseling weggaat en jij alleen achterblijft - in een kamer die ruikt naar hitte en herinneringen.

Hier zijn geen luide bekentenissen, alleen stille paniek bij de gedachte dat de verbinding zal worden verbroken. Dat je zult moeten leren ademen zonder degene die je lucht was. Maar dat lukt niet - je houdt je toch vast, alsof je vingers aan het scherm vastgroeien en de wereld alleen bestaat in de tussenruimtes tussen “hallo” en “hang niet op”.

Het lijkt alsof al die gesprekken, al die ‘wows’ en halfslachtige glimlachen gewoon een manier zijn om jezelf ervan te overtuigen dat liefde op herhaling kan leven. Dat als het lot besluit alles door elkaar te halen, je elkaar toch nog kunt bellen. Zelfs vanuit verschillende levens.